Ρητό της ημέρας :  Μεγάλος γκρεμός και βάραθρο βαθύ είναι η άγνοια της Γραφής.   ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
ΑΡΘΡΑ

Κλείσιμο ΑΘΕΙΣΜΟΣ-ΑΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΑΙΡΕΣΕΙΣ-ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Κλείσιμο ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Κλείσιμο ΑΡΧΑΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΠΑΤΕΡΕΣ -ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κλείσιμο ΒΙΟΗΘΙΚΗ

Κλείσιμο ΓΑΜΟΣ-ΣΧΕΣΕΙΣ-ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Κλείσιμο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ -ΕΞΕΛΙΞΗ

Κλείσιμο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Κλείσιμο ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ-ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ-ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ

Κλείσιμο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ/ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Κλείσιμο ΙΣΛΑΜ

Κλείσιμο ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ-ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ-ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ

Κλείσιμο ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ-ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΑ-ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Κλείσιμο ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ-ΦΥΣΗ

Κλείσιμο ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΩΣ ΚΕΙΜΕΝΑ

Κλείσιμο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ-ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ-ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΖΩΗ

Κλείσιμο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

   επισκέπτες

   επισκέπτες online

ΑΓΓΕΛΙΑ
ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ-ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΑ-ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ - ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ;

 

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΗΘΙΚΗ

 

ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ;

 

-Μερικά πράγματα που κανείς αρχαιολάτρης δεν θα σας πει!-

            Στις ημέρες μας έχει μεγάλη ανάπτυξη το αρχαιολατρικό και νεοπαγανιστικό κίνημα, το οποίο επιδιώκει να πολεμήσει την χριστιανική πίστη και να προβάλλει ως εναλλακτική την αρχαιολατρία. Αν και αυτό είναι πολύ δύσκολο κατ’ αρχήν, διότι πρώτον, δεν υπάρχει κάποια ενιαία κατανόηση του αρχαίου κόσμου από τους αρχαιόφιλους, αλλά επίσης –και πιο σημαντικό- διότι η ηθική του αρχαίου κόσμου είναι πολύ υποδεέστερη της χριστιανικής. Και σ’ αυτό θα εστιάσει το άρθρο αυτό.

 

                Όλα τα στοιχεία που θα παραθέσουμε βασίζονται στην επιστημονική εργασία «Η ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ» του RodneyStark ο οποίος είναι Κοινωνιολόγος, Θρησκειολόγος και καθηγητής Κοινωνικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Baylor στις ΗΠΑ. (Η φωτογραφία αριστερά είναι αρχαίο ελληνικό έργο που απεικονίζει τον ψευδο-θεό Πάνα ως κτηνοβάτη!).

 

 

ΟΙ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΙΧΑΝ ΑΝΑΓΚΗ

Γράφει ο RodneyStark στο βιβλίο του:

Ο Ιουλιανός σε επιστολή του προς τον [εθνικό] αρχιερέα της Γαλατίας το 362 παραπονέθηκε ότι οι εθνικοί έπρεπε να προσεγγίσουν τις αρετές των χριστιανών, επειδή η πρόσφατη χριστιανική αύξηση οφειλόταν στον «ηθικό χαρακτήρα τους, ακόμα και αν είναι προσποιητός» και «στην καλοκαγαθία τους προς τους ξένους και την μέριμνα για τους τάφους των νεκρών». Σε μια επιστολή του προς άλλο ιερέα, ο Ιουλιανός έγραψε: «σκέφτομαι ότι όταν παραμελήθηκαν και αγνοήθηκαν οι φτωχοί από τους ιερείς, οι ασεβείς Γαλιλαίοι το πρόσεξαν και αφιερώθηκαν στην αγαθοεργία», σημειώνοντας: «οι ασεβείς Γαλιλαίοι υποστηρίζουν όχι μόνο τους δικούς τους φτωχούς, αλλά και τους δικούς μας επίσης. Καθένας μπορεί να δει ότι οι άνθρωποί μας στερούνται της δικής μας βοήθειας»…Αλλά αναγνώρισε ότι οι φιλανθρωπίες τόσο οι δικές του, όσο και εκείνης της οργανωμένης ειδωλολατρίας, ωχριούσαν σε σύγκριση με τις χριστιανικές προσπάθειες που είχαν δημιουργήσει «μια μικρογραφία κράτους κοινωνικής πρόνοιας σε μια αυτοκρατορία που εστερείτο ως επί το πλείστον κοινωνικών υπηρεσιών» (Johnson 1976:75)»’. [σελ.131, όλες οι υπογραμμίσεις στο άρθρο είναι του «Ερευνητή»].

 

 

ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΜΙΑ ΗΘΙΚΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ

                Και για ποιόν λόγο απέτυχαν οι προσπάθειες του Ιουλιανού να καλλιεργήσουν την φιλανθρωπία; Γράφει ο Stark σχετικά:

Αλλά στο σύνολο των προτροπών του προς τους εθνικούς ιερείς ώστε να συναγωνιστούν με τέτοιες χριστιανικές πρακτικές, υπήρξε ελάχιστη έως μηδενική ανταπόκριση, επειδή δεν είχαν καμία δογματική βάση ή παραδοσιακές πρακτικές, ώστε να δημιουργήσουν πάνω σ’ αυτές το εποικοδόμημά τους. Δεν ήταν ότι οι Ρωμαίοι δεν γνώριζαν τίποτα για τη φιλανθρωπία, αλλά ότι δεν βασιζόταν πάνω στην υπηρεσία προς τους θεούς. Οι εθνικοί θεοί δεν τιμωρούσαν τις ηθικές παραβάσεις, εφόσον δεν επέβαλαν καμιά ηθική απαίτηση – οι άνθρωποι προσέβαλαν τους θεούς μόνο παραμελώντας ή παραβιάζοντας τα τελετουργικά πρότυπα (MacMullen 1981:58). Εφόσον οι εθνικοί θεοί απαιτούσαν μόνο τον εξευμενισμό και, πέρα απ’ αυτό, άφηναν τις ανθρώπινες υποθέσεις στα ανθρώπινα χέρια, ένας εθνικός ιερέας δεν θα μπορούσε να κηρύξει ότι εκείνοι που στερούνταν το πνεύμα της φιλανθρωπίας διακινδύνευαν τη σωτηρία τους. Πράγματι, οι εθνικοί θεοί δεν πρόσφεραν καμία σωτηρία. Θα μπορούσαν να δωροδοκηθούν για να εκτελέσουν διάφορες υπηρεσίες, αλλά οι θεοί δεν παρείχαν διέξοδο από τη θνητότητα’ [σελ.137-138].

Τα καλά χριστιανικά έργα άλλαξαν πραγματικά την ποιότητα της ζωής στους ελληνορωμαϊκούς χρόνους; Οι σύγχρονοι δημογράφοι θεωρούν την υπολογιζόμενη διάρκεια ζωής ως το καλύτερο συνοπτικό μέτρο για την ποιότητα ζωής. Είναι, έτσι, σημαντικό ότι ο A. P. Burn (1953) ανακάλυψε, βασισμένος στις επιγραφές, ότι οι χριστιανοί είχαν μεγαλύτερα προσδόκιμα ζωής από τους εθνικούς’ [σελ.288].

 

 

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΙΧΑΝ ΥΨΗΛΟΤΕΡΗ ΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

Η θέση των Αθηναίων γυναικών ήταν πολύ χαμηλή. Τα κορίτσια αποκτούσαν ελάχιστη ή καμία εκπαίδευση. Χαρακτηριστικά, οι Αθηναίες γυναίκες παντρεύονταν στην εφηβεία ή, και συχνά, νωρίτερα. Βάσει του αθηναϊκού νόμου, μια γυναίκα ταξινομούνταν ως παιδί, ανεξάρτητα από την ηλικία της, και επομένως ήταν νόμιμη ιδιοκτησία κάποιου άνδρα σε όλα τα στάδια της ζωής της. Οι άνδρες θα μπορούσαν να χωρίσουν απλώς διατάζοντας μια σύζυγο να φύγει από την οικογένεια. Επιπλέον, εάν μια γυναίκα ξελογιαζόταν ή βιαζόταν, ο σύζυγός της ήταν υποχρεωμένος νομικά να την χωρίσει’. [σελ.158-159].

Ενώ αντιθέτως, «μέσα σε χριστιανικό περιβάλλον οι γυναίκες απολάμβαναν πολύ υψηλότερη θέση από τις γυναίκες στον ελληνορωμαϊκό κόσμο γενικά (Fox 1987, Chadwick 1967, Harnack 1908, τόμος 2)». [σελ.149].

 

 

ΔΙΑΔΕΔΟΜΕΝΗ Η ΒΡΕΦΟΚΤΟΝΙΑ

Οι άνδρες υπερέβαιναν αριθμητικά πολύ τις γυναίκες στον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Ο Δίων Κάσιος, που γράφει περίπου το 200, απέδωσε το μειούμενο πληθυσμό της αυτοκρατορίας στην ακραία έλλειψη γυναικών (TheRomanHistory, 1987)…Υπήρχαν 131 άνδρες ανά 100 γυναίκες στην πόλη της Ρώμης, και 140 άνδρες ανά 100 γυναίκες στην Ιταλία, τη Μικρά Ασία, και τη βόρεια Αφρική’ [σελ.150-151]. Τι οδήγησε σε αυτή την ανισορροπία των φύλων; Η βρεφοκτονία που ήταν ηθικά αποδεκτή!

Η εγκατάλειψη ανεπιθύμητων θηλυκών νηπίων και παραμορφωμένων αρσενικών νηπίων ήταν νόμιμη, αποδεκτή ηθικά, και γινόταν ευρέως από όλες τις κοινωνικές τάξεις στον ελληνορωμαϊκό κόσμο (Fox 1987, Gorman 1982, Pomeroy 1975, Russel 1958). Ο Lindsay ανέφερε ότι ακόμη και στις μεγάλες οικογένειες «περισσότερες από μία κόρες δεν ανατράφηκαν σχεδόν ποτέ» (1968:168). Από μια μελέτη των επιγραφών στους Δελφούς προκύπτει πιθανότητα ανασυγκρότησης εξακοσίων οικογενειών. Από αυτές, μόνον έξι είχαν αναθρέψει περισσότερες από μία κόρες (Lindsay 1968)…Προς το παρόν, ας εξετάσουμε μια επιστολή που γράφτηκε από κάποιον Ιλαρίωνα στην έγκυο σύζυγό του Αλίδα, στην οποία παραπέμπουν πολλοί συγγραφείς λόγω της εξαιρετικής αντίθεσης μεταξύ της βαθιάς ανησυχίας του για τη σύζυγό του και του γιου που ευελπιστούσε να αποκτήσει, και την ολοκληρωτικά ακραία στάση του στο ενδεχόμενο απόκτησης μιας κόρης: …Σας ζητώ και ικετεύω να προσέχετε καλά το γιο μωρό μας, και μόλις πάρω την πληρωμή θα σας την στείλω. Άμα γεννήσεις κανένα παιδί [προτού γυρίσω σπίτι], εάν είναι αγόρι κράτησέ το, εάν είναι κορίτσι ξεφορτώσου το. Μου έχεις στείλει το μήνυμα, «μη με ξεχάσεις». Πώς μπορώ να σε ξεχάσω; Σε ικετεύω, μην ανησυχείς. (Παρατίθεται στον Lewis 1986: 54). Αυτή η επιστολή χρονολογείται στο έτος 1 π.Χ., αλλά τέτοια δείγματα συνέχιζαν να υπάρχουν μεταξύ των εθνικών για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια της χριστιανικής εποχής.’ [σελ.151-152].

Οι Σπαρτιάτες επιδίδονταν επίσης στην παιδοκτονία, αλλά χωρίς προκατάληψη για το γένος- μόνο υγιή, χωρίς μορφολογικές ανωμαλίες, μωρά επιτρεπόταν να ζήσουν’ [σελ.159].

 

 

ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΑΝ ΤΗΝ ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ!

 

…Τα μωρά που γεννιόνταν ήταν πολύ περισσότερα από εκείνα στα οποία επέτρεπαν να ζήσουν. Ο Σενέκας θεώρησε το πνίξιμο των παιδιών κατά τη γέννηση ως λογικό και συνηθισμένο. Ο Τάκιτος κατήγγειλε ότι η εβραϊκή διδασκαλία σύμφωνα με την οποία είναι «θανάσιμη αμαρτία να σκοτώσει κανείς ένα ανεπιθύμητο παιδί» δεν ήταν τίποτα άλλο παρά άλλη μία από τις «μοχθηρές και αηδιαστικές» πρακτικές τους (TheHistories 5.5., 1984). Ήταν συνηθισμένο να εγκαταλειφθεί ένα ανεπιθύμητο νήπιο έξω από μια οικία, όπου υπήρχε, σε γενικές γραμμές, πιθανότητα, να το αναλάβει κάποιος ο οποίος θα επιθυμούσε να το αναθρέψει, αλλά όπου συνήθως έπεφτε θύμα των στοιχείων της φύσης ή των ζώων και των πουλιών. Η έκθεση των νηπίων δεν ήταν απλώς μια πολύ συνηθισμένη πρακτική, αλλά δικαιώνονταν και από το νόμο και υποστηριζόταν από τους φιλοσόφους. Και ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης σύστησαν την παιδοκτονία ως νόμιμη κρατική πολιτική (Δες: Πλάτωνας, ΠΟΛΙΤΕΙΑ 5. Αριστοτέλης, ΠΟΛΙΤΙΚΑ 2,7).

…Κατά τη διάρκεια πρόσφατων ανασκαφών μιας βίλας στο λιμάνι Άσκελον, ο LawrenceE. Stager και οι συνάδελφοί του έκαναν «μια φρικιαστική ανακάλυψη στον υπόνομο που έτρεχε κάτω από τα λουτρά. Ο υπόνομος είχε φράξει με σκουπίδια κάπου στον 6ο αιώνα μ.Χ. Όταν σκάψαμε και κοσκινίσαμε χωρίς νερό τα αποξηραμένα λύματα, βρήκαμε τα οστά […] από σχεδόν 100 μικρά μωρά που είχαν προφανώς δολοφονηθεί και ριχτεί στον υπόνομο (1991:47)»’ [σελ.182-183].

Ενώ αντίθετα με τους ειδωλολάτρες, «από την αρχή, η χριστιανική διδασκαλία απαγόρευσε απολύτως την άμβλωση και την παιδοκτονία, θεωρώντας και τα δύο ως δολοφονία» [σελ.192-193].

 

 

ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΘΕΑΜΑΤΑ ΓΙΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ

 

Και όποτε γίνονταν αγώνες, άνθρωποι έπρεπε να πεθαίνουν, μερικές φορές δωδεκάδες, άλλες φορές εκατοντάδες (Barton 1993).

 

Αντίθετα από τους μονομάχους, που ήταν συχνά πληρωμένοι εθελοντές, εκείνοι που ρίχνονταν στα άγρια ζώα ήταν συχνά καταδικασμένοι εγκληματίες, για τους οποίους μπορεί να υποστηριχτεί ότι άξιζαν τη μοίρα τους. Αλλά το ζήτημα δεν είναι εδώ η θανατική ποινή, ούτε ακόμα οι πολύ σκληρές μορφές θανατικής ποινής. Το ζήτημα είναι το θέαμα- για τους όχλους στα στάδια, η θέα ανθρώπων να σκίζονται σε κομμάτια και να καταβροχθίζονται από τα κτήνη ή να σκοτώνονται σε ένοπλη μονομαχία, ήταν το υπέρτατο άθλημα για το θεατή […]. Είναι δύσκολο να κατανοηθεί η συναισθηματική ζωή τέτοιων ανθρώπων.

 

Εν πάσει περιπτώσει, οι χριστιανοί καταδίκαζαν και τις σκληρότητες και τους θεατές. Ου φονεύσεις, όπως ο Τερτυλλιανός (DeSpectaculis) υπενθύμιζε στους αναγνώστες του. Και όταν κέρδισαν την υπεροχή, οι χριστιανοί απαγόρευσαν τέτοιους «αγώνες». Ακόμα σημαντικότερο, οι χριστιανοί διέδωσαν αποτελεσματικά ένα ηθικό όραμα εντελώς ασυμβίβαστο με την καθημερινή σκληρότητα των εθνικών εθίμων.

Τέλος, αυτό που ο Χριστιανισμός έδωσε στους νεοφώτιστούς του δεν ήταν τίποτε λιγότερο από την ανθρωπιά τους. Από αυτή την άποψη η αρετή ήταν η ανταμοιβή του’ [σελ.324].

 
 

 

ΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΑΠΕΡΡΙΠΤΑΝ ΤΟ ΕΛΕΟΣ!

Πράγματι, όπως σημείωσε λεπτομερώς ο E.A. Judge, οι κλασικοί φιλόσοφοι θεωρούσαν το έλεος και τον οίκτο ως παθολογικά συναισθήματα – ατέλειες του χαρακτήρα που έπρεπε να αποφεύγονται από όλα τα λογικά άτομα. Εφόσον το έλεος συνεπάγεται την παροχή μη δεδουλευμένης βοήθειας ή ανακούφισης, ήταν αντίθετο προς τη δικαιοσύνη. Επομένως «το έλεος πράγματι δεν κυβερνάται καθόλου από τη λογική» και οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν «να χαλιναγωγούν την παρόρμηση». «Η κραυγή όσων δεν αξίζουν έλεος» πρέπει να μείνει «αναπάντητη» (Judge 1986:107). Ο Judge συνέχισε: «Ο οίκτος ήταν μια ατέλεια του χαρακτήρα ανάξια για τους σοφούς και συγχωρητέα μόνο σ’ εκείνους που δεν έχουν ωριμάσει ακόμα. Ήταν μια ενστικτώδης αντίδραση βασισμένη στην άγνοια. Ο Πλάτωνας είχε αφαιρέσει το πρόβλημα των επαιτών από το ιδανικό κράτος του με την αποβολή τους έξω από τα σύνορά του». Αυτό ήταν το ηθικό κλίμα μέσα στο οποίο ο Χριστιανισμός δίδαξε ότι το έλεος είναι μια από τις πρωταρχικές αρετές- ότι ένας φιλεύσπλαχνος Θεός απαιτεί από τους ανθρώπους να είναι φιλεύσπλαχνοι’. [σελ.320].

 

 

ΑΓΝΩΣΤΗ Η ΔΙΔΑΧΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ !

Η χριστιανική διδασκαλία ότι ο Θεός αγαπά εκείνους που τον αγαπούν ήταν άγνωστη για τις εθνικές πεποιθήσεις. Ο MacMullen έχει σημειώσει ότι από την ειδωλολατρική προοπτική «αυτό που ενδιέφερε ήταν […] η υπηρεσία που η θεότητα θα μπορούσε να παρέχει, εφόσον ένας θεός (όπως ο Αριστοτέλης είχε διδάξει από καιρό) δεν θα μπορούσε να αισθανθεί καμία αγάπη ως ανταπόκριση σ’ αυτήν που του προσέφεραν» (1981:53). Εξίσου άγνωστη στην ειδωλολατρία ήταν η αντίληψη ότι επειδή ο Θεός αγαπά την ανθρωπότητα, οι χριστιανοί δεν μπορούν να ευχαριστήσουν τον Θεό εκτός αν αγαπούν ο ένας τον άλλον. Πράγματι, όπως ο Θεός καταδεικνύει την αγάπη του μέσω της θυσίας, οι άνθρωποι πρέπει να καταδείξουν την αγάπη τους μέσω της θυσίας του ενός προς τον άλλο. Επιπλέον, τέτοιες υποχρεώσεις έπρεπε να επεκταθούν πέρα από τους δεσμούς της οικογένειας και της φυλής, πράγματι «σε όλους εκείνους που σε κάθε τόπο επικαλούνται το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού» (1 Κορ. 1,2). Αυτές οι ιδέες ήταν επαναστατικές’ [σελ.135].

 
 
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Συνεπώς, βλέπουμε ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ ειδωλολατρών και χριστιανών, όσον αφορά την ηθική και την συμπεριφορά τους, καθώς και την επίδρασή τους στην κοινωνία. Και λόγω της ηθικής ανωτερότητας της χριστιανικής διδασκαλίας, αυτή επικράτησε παρά τους διωγμούς, και εκτόπισε τον εθνισμό στο περιθώριο της ιστορίας. Είναι χρήσιμο για το καθένα που θέλει να μελετήσει σοβαρά το θέμα αυτό, να διαβάσει ολόκληρο το βιβλίο «Η ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ» του RodneyStark

Τελικά, ο ερχομός του Χριστού στον κόσμο, κατάφερε να φέρει μεγάλες αλλαγές στον πολιτισμό και την ηθική της ανθρωπότητας. Η προφητεία του Ησαΐα βγήκε αληθινή στο πρόσωπο του Χριστού: «Αυτοί που κατοικούν στο σκοτάδι είδαν φως δυνατό. Και για όσους μένουν στη χώρα που τη σκιάζει ο θάνατος ανέτειλε ένα φως για χάρη τους» (Ματθαίος 4:16). Και δεν θα μπορούσε αυτό παρά να είναι αλήθεια, αφού ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι το Φως του Κόσμου όπως το απέδειξε με τη ζωή Του και την διδασκαλία Του: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Όποιος με ακολουθεί δεν θα πλανιέται στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως της ζωής» (Ιωάννης 8:12).

 
 
Μανώλης Καλομοίρης

Ημερομηνία καταχώρησης : 18/02/2009 @ 04:56
Τελευταία ενημέρωση : 18/02/2009 @ 05:06
Κατηγορία : ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ-ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΑ-ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ
Η σελίδα διαβάστηκε 2780 φορές


Print preview Print preview     Τυπώστε την σελίδα Τυπώστε την σελίδα


ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ
Εγγραφείτε στην Ομάδα Αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ για να μπορώ να σας ενημερώνω για ενδιαφέροντα χριστιανικά άρθρα, επιλεγμένες ειδήσεις χριστιανικού ενδιαφέροντος, όπως και για νέες κυκλοφορίες χριστιανικών βιβλίων και μοναδικών προσφορών.
Η λίστα αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ανήκει στις ιστοσελίδες www.diakrisis.gr και www.christianbook.gr. Αφού εγγραφείτε οποιαδήποτε στιγμή θελήσετε μπορείτε να διαγραφείτε εύκολα και απλά.
Όσοι εγγραφείτε θα λάβετε ως δώρο το θαυμάσιο βιβλίο ΓΙΑΤΙ Η ΒΙΒΛΟΣ ΥΠΕΡΕΧΕΙ σε pdf. Μετά την εγγραφή σας θα μπορείτε να το κατεβάσετε από την κατηγορία ΑΡΧΕΙΑ της ομάδας αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ: http://groups.google.gr/group/erevnitis?hl=el.
Για να εγγραφείτε εύκολα και γρήγορα στείλτε κενό email στο erevnitis+subscribe@googlegroups.com και αυτόματα θα εγγραφείτε. :

Ομάδες Google
diakrisis
Επισκεφτείτε την παρούσα ομάδα


ΜΗΧΑΝΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ




ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ
Επισκεφτείτε το ιστολόγιο ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ.

Πατήστε ΕΔΩ για το Ιστολόγιο ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ.

Μιλάμε για τον ζωντανό Ιησού Χριστό!
^ Πάνω ^