Ρητό της ημέρας :  Η Αγία Γραφή είναι το βάθρο της προόδου και του πολιτισμού.   ΟΥΙΛΣΟΝ (ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ)
ΑΡΘΡΑ

Κλείσιμο ΑΘΕΙΣΜΟΣ-ΑΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΑΙΡΕΣΕΙΣ-ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ-ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Κλείσιμο ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Κλείσιμο ΑΡΧΑΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΠΑΤΕΡΕΣ -ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κλείσιμο ΒΙΟΗΘΙΚΗ

Κλείσιμο ΓΑΜΟΣ-ΣΧΕΣΕΙΣ-ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Κλείσιμο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ -ΕΞΕΛΙΞΗ

Κλείσιμο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Κλείσιμο ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ-ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ-ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ

Κλείσιμο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ/ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Κλείσιμο ΙΣΛΑΜ

Κλείσιμο ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ-ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ-ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ

Κλείσιμο ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ-ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΑ-ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Κλείσιμο ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ-ΦΥΣΗ

Κλείσιμο ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΩΣ ΚΕΙΜΕΝΑ

Κλείσιμο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ-ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ-ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ

Κλείσιμο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΖΩΗ

Κλείσιμο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

   επισκέπτες

   επισκέπτες online

ΑΓΓΕΛΙΑ
ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ - Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ: ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ο “ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ”:

Μύθος και Πραγματικότητα

  
Τ

O βιβλίο “Κώδικας Ντα Βίντσι” του Νταν Μπράουν, εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2003 και γρήγορα κατέλαβε την πρώτη θέση (best seller) στον πίνακα με τις κυκλοφορίες εκδόσεων των Νιου Γιορκ Τάιμς. Ένα χρόνο αργότερα είχε γίνει μπεστ σέλλερ σε 100 χώρες, ενώ ο εκδότης του έργου, ο Ντάμπλντέι, το ανακήρυξε ότι είναι «το μπεστ σέλλερ όλων των εποχών στα διηγήματα για ενήλικες».

     Γιατί αυτό το ενδιαφέρον; Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι μΆ αυτό το βιβλίο δίνεται στον κόσμο μια φανταστική, βασισμένη σε γεγονότα, θεωρία συνωμοσίας, η οποία επικαλείται «επιστημονικές αποδείξεις τού ότι η Καινή Διαθήκη είναι ένα σύνολο από ψευδείς μαρτυρίες» (σελ. 460).

     Επειδή ένα “καλό ανάγνωσμα” σε συνδυασμό με μια κακή ιστορική αναφορά δεν είναι και το καλύτερο για να στηριχθεί κανείς, ζητήσαμε από τον εκδότη της RBC Research (αμερικανικό περιοδικό έρευνας της οργάνωσης Radio Bible Class- “Διδασκαλία της Βίβλου από το Ραδιόφωνο”), Ντέννις Φίσερ να μας βοηθήσει να διαχωρίσουμε την πραγματικότητα από τον μύθο.

 
Martin R. De Haan II

 
«ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΕ…»
 
 
Ε

ΙΧΕ κάτι το επείγον το ηλεκτρονικό μήνυμα που ήρθε στον υπολογιστή μας εκείνη την ημέρα.

 

«Αγαπητοί κύριοι», έλεγε, «Δεν ξέρω πού να απευθυνθώ! Προσεύχομαι στον Θεό να με βοηθήσει.

     »Έχω αρχίσει και διαβάζω το βιβλίο του Νταν Μπράουν, “Κώδικας Ντα Βίντσι”. Ήταν για μένα ένα ενδιαφέρον βιβλίο, μέχρι που έφτασα εκεί που μιλάει για το πώς ξεκίνησε ο χριστιανισμός, και λέει ότι αυτά είναι όλα ανυπόστατα, κι ότι βασικά ο χριστιανισμός είναι ένα ψέμα με ιδέες κλεμμένες από τις παγανιστικές θρησκείες. Οι μυστικές αδελφότητες, το άγιο Δισκοπότηρο, η Εκκλησία που παραποιεί τα γεγονότα, τμήματα ολόκληρα που έχουν αφαιρεθεί από τη Βίβλο… Είναι όλα αυτά αλήθεια;

     »Πολλά απΆ αυτά έχουν ένα νόημα. Υπάρχουν πράγματα που τα είχα ξανακούσει αλλά δεν έδινα σημασία. Τώρα όμως πρέπει να ξέρω. Έχω πάνω από 25 χρόνια πιστός χριστιανός –όλο αυτό το διάστημα ήμουν στην πλάνη; Ήταν ο Χριστός ένας απλός άνθρωπος; Συνέβηκαν πράγματι όλα αυτά; Είχε κάνει γάμο με τη Μαρία τη Μαγδαληνή; Μήπως όλα αυτά τα γεγονότα που στηρίζεται η πίστη μου, έχουν κατασκευαστεί με στόχο το χρήμα; Θέλω να μάθω.

     »Δεν ξέρω πού αλλού να στραφώ. Τώρα έχω φτάσει να αμφιβάλλω αν υπάρχει ουρανός, αν υπάρχει Θεός, αν υπήρξε πράγματι ο Ιησούς. Σας παρακαλώ, βοηθήστε με. Για τΆ όνομα του Θεού, βοηθήστε με! Είμαι συντετριμμένος, βρίσκομαι σε σύγχυση, μου ΅ρχεται να βάλω τα κλάματα!»

    

     Δεν προξενεί κατάπληξη η αντίδραση αυτού του ανθρώπου. Ο “Κώδικας Ντα Βίντσι” έχει μια πλοκή που είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πού τελειώνει η αλήθεια και πού αρχίζει το ψέμα. Μολονότι έχει γραφτεί σαν μυθιστόρημα, όλο αυτό το μυστήριο της συνωμοτικής δολοφονίας προσπαθεί να μας πει πως στηρίζεται σε καλά εξακριβωμένα ιστορικά γεγονότα –γεγονότα που όμως έρχονται σε αντίθεση με τον ιστορικό χριστιανισμό.
     Επίσης, το Κοινό της Σιών έχει κάποια πραγματική βάση αλλά όχι με την έννοια που το παρουσιάζει ο Μπράουν. Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις: Στην αρχή ήταν ένα τάγμα μοναχών που ιδρύθηκε στην Ιερουσαλήμ το 1100 και αφομοιώθηκε από το τάγμα των Ιησουιτών το 1617.     Το δεύτερο και το τρίτο Κοινό της Σιών ήταν δύο τάγματα, το καθένα κάτω από την αρχηγία του Pierre Plantard (1920-2000), Γάλλου αντισημίτη, που το 1953 μπήκε φυλακή για κάποια απάτη. Το 1954 ο Plantard σχημάτισε μια ομάδα που την ονόμασε Κοινό της Σιών, για να βοηθήσει όσους είχαν απόλυτη ανάγκη να μείνουν σε σπίτι με φτηνό ενοίκιο. Η ομάδα διαλύθηκε το 1957. Αργότερα, στις δεκαετίες του Ά50 και του Ά60, ο Plantard κατασκεύασε σειρά πλαστών εγγράφων για να “αποδείξει” την ύπαρξη απογονικής γραμμής από τον Ιησού και τη Μαρία τη Μαγδαληνή δια μέσου των βασιλιάδων της Γαλλίας μέχρι τον εαυτό του (με τον ισχυρισμό πως αυτός είναι δικαιωματικά ο κληρονόμος του γαλλικού θρόνου). Ο Plantard και οι συνεργάτες του αυτοαποκλήθηκαν “Κοινό της Σιών” και εναπόθεσαν αυτά τα έγγραφα σε διάφορες βιβλιοθήκες και στην Εθνική Βιβλιοθήκη σΆ όλη τη Γαλλία.     Όμως, το 1993 ο Plantard παραδέχτηκε ενόρκως σε γαλλικό δικαστήριο πως είχε παραποιήσει όλα τα έγγραφα που αναφέρονταν στο Κοινό της Σιών. Ο δικαστής εξέδωσε εναντίον του αυστηρή επίπληξη και τον άφησε ελεύθερο ως έναν ακίνδυνο μονομανή (βλ. και: www.priory-of-sion.com).     Οι Ναΐτες ιππότες έχουν ιστορική βάση, αλλά κι αυτοί όχι όπως παρουσιάζονται στον Κώδικα Ντα Βίντσι. Το τάγμα αυτό ιδρύθηκε πράγματι το 1118 σαν θρησκευτικό στρατιωτικό σώμα αλλά δεν πλούτισαν ποτέ ανακαλύπτοντας το μυστικό για το άγιο Δισκοπότηρο, όπως αναφέρει το μυθιστόρημα. Ούτε υπάρχει καμιά απόδειξη ότι στη συνέχεια εξολοθρεύτηκαν επειδή έμαθαν γιΆ αυτό. 
     Αλλά υπάρχουν κι άλλες αποδείξεις ότι η πίστη στη θεότητα του Χριστού υπήρχε πριν από την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου. Στις γενιές που ακολούθησαν μετά τους αποστολικούς χρόνους, η πλήρης θεότητα του Χριστού ήταν ευρύτατα αποδεκτή από τους εκκλησιαστικούς πατέρες. Ο Ιουστίνος ο Μάρτυς έγραφε το 150 μ.Χ. ότι «ο Ιησούς, ο πρωτότοκος Υιός και Λόγος του Θεού, είναι επίσης Θεός». Ο Ειρηναίος το 185 μ.Χ. κήρυττε ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος είναι «ο Κύριός μας και ο Θεός μας και Σωτήρας και Βασιλιάς». Ο Κλήμης Αλεξαδρείας (περί το 200 μ.Χ.) έλεγε ότι ο Ιησούς ήταν «στΆ αλήθεια η μεγαλύτερη εκδήλωση της Θεότητας, ίσος με τον Κύριο του σύμπαντος».     Όταν ο Μ. Κωνσταντίνος συγκάλεσε τη Σύνοδο της Νίκαιας, η απόφαση της Συνόδου ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν «Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού» είχε βαθιές ιστορικές και βιβλικές ρίζες. Είναι επίσης σημαντικό πως ο Κωνσταντίνος δεν ποδηγετούσε τη Σύνοδο αλλά έπαιζε τον ρόλο συνηγόρου, ώστε τα μέλη της Συνόδου να έρθουν σε συμφιλίωση μεταξύ τους και να καταλήξουν σε μια κοινή συμφωνία (The Truth Behind The Da Vinci Code, Abanes, σελ. 37. Breaking The Da Vinci Code, Bock, σελ. 101-102·Christendom Volume 1, Bainton, σελ. 97-98). 

 

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ;
 
 
Τ

Ο μυθιστόρημα του Νταν Μπράουν, “Κώδικας Ντα Βίντσι” ξεκινάει με τη δολοφονία του Ζακ Σονιέρ, που ήταν έφορος του Μουσείου του Λούβρου, στο Παρίσι. Καθώς πεθαίνει, ο Ζακ ακούει τον δολοφόνο του να του λέει: «Όταν φύγεις κι εσύ, θα είμαι ο μόνος που θα γνωρίζει την αλήθεια».

 
 

Την αλήθεια. Εκείνη τη στιγμή ο έφορος συνειδητοποίησε τη φρίκη της κατάστασης σε όλη της την έκταση. Αν πεθάνω, η αλήθεια θα χαθεί για πάντα (σελ. 15).

    

     Με μια σφαίρα σφηνωμένη στο στομάχι του, ο έφορος κυριεύεται…

 

από ένα φόβο ασύγκριτα μεγαλύτερο από τον φόβο για τον επικείμενο θάνατό του. Πρέπει να περάσω το μυστικό σε κάποιον… Αναλογίστηκε όλες τις γενιές που είχαν προηγηθεί, την αποστολή που τους είχε ανατεθεί… Μια άρρηκτη αλυσίδα γνώσης. Και τώρα, εντελώς ξαφνικά, παρά τις τόσες προφυλάξεις, παρά τις τόσες ασφαλιστικές δικλείδες, ο Ζακ Σονιέρ είχε απομείνει ο μοναδικός κρίκος της, ο τελευταίος φύλακας ενός από τα σημαντικότερα μυστικά που υπήρξαν ποτέ. Τρέμοντας κατάφερε να σταθεί όρθιος. Πρέπει να βρω κάποιον τρόπο… (σελ. 16).

 
 
 
Η πλοκή του μυθιστορήματος
 
Η πολυσύνθετη υπόθεση του “Κώδικας Ντα Βίντσι” έχει να κάνει με δολοπλοκίες και συνωμοσίες.

     Ο καθηγητής του Χάρβαρντ Ρόμπερτ Λάνγκντον βρίσκεται για δουλειές στο Παρίσι κι εκεί δέχεται ένα επείγον τηλεφώνημα: Ο έφορος του μουσείου του Λούβρου έχει βρεθεί νεκρός. Η αστυνομία μπερδεύεται από ένα κωδικοποιημένο μήνυμα που άφησε ο νεκρός άντρας και είναι γραμμένο με το ίδιο του το αίμα. Ο Λάνγκντον ακολουθεί τα ίχνη αυτού του μυστηρίου, και οδηγείται σε ενδεικτικά σημάδια που είναι αποτυπωμένα στα έργα του Λεονάρδο ντα Βίντσι. Ενώνει τις προσπάθειές του με την κρυπτογράφο Σοφί Νεβό, εγγονή του δολοφονημένου Σονιέρ, και μαζί ανακαλύπτουν ότι ο νεκρός έφορος ήταν μέλος μιας μυστικής αδελφότητας, του Κοινού της Σιών, που στα μέλη της συμπεριλαμβάνονταν από παλιά ο Ισαάκ Νεύτων, ο Βίκτωρ Ουγκό και ο Λεονάρδο ντα Βίντσι. Στα παρασκήνια, η κοσμική Καθολική οργάνωση Opus Dei(ToΈργο του Θεού), προσπαθεί με μηχανορραφίες να παρεμποδίσει την ανακάλυψη ενός αρχαίου μυστικού, του άγιου Δισκοπότηρου, που φυλάσσεται για αιώνες σε μυστική κρυψώνα από το Κοινό της Σιών. Αν ανακαλυφθεί, θα συγκλονίσει συθέμελα την Εκκλησία και την πίστη που για χιλιετίες κηρύττει.

     Η πλοκή του Νταν Μπράουν στηρίζεται στην κοινή γνώση των εκκλησιαστικών σκανδάλων του παρελθόντος και του παρόντος, και έτσι επιφανείς κριτικοί συνιστούν αυτό το μυθιστόρημα σαν ένα εξαιρετικό και προκλητικό ανάγνωσμα. Το περιοδικό LibraryJournal συνιστά τον Κώδικα Ντα Βίντσι ότι είναι “ένα συναρπαστικό μίγμα Ιστορίας και σασπένς”.

 
 
 
Γιατί αυτό το μυθιστόρημα είναι τόσο συναρπαστικό;
 

Κεντρικό στοιχείο στην αντιπαράθεση του βιβλίου είναι η δήθεν αποκάλυψη που αυτό κάνει ξεσκεπάζοντας την ιστορική Εκκλησία και τη Βίβλο. Επειδή οι πιστοί του Χριστού στηρίζουν τη ζωή τους στα βιβλικά κείμενα, ο Κώδικας Ντα Βίντσι αγγίζει ένα πολύ νευραλγικό σημείο, όταν βάζει τον υποθετικό ειδικό καθηγητή να δηλώνει ότι «η Εκκλησία έχει δυο χιλιάδες χρόνια Ιστορίας άσκησης πίεσης σΆ εκείνους που απειλούν νΆ αποκαλύψουν τα ψέματά της. Από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου προσπαθεί –και κατορθώνει να θάψει την αλήθεια σχετικά με τη Μαρία τη Μαγδαληνή και τον Ιησού. Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι για μία ακόμα φορά βρήκε κάποιον τρόπο για να κρατήσει τον κόσμο στο σκοτάδι» (σελ. 541).

     Ο Μπράουν επικαλείται αρχαίες αποδείξεις ότι ο Ιησούς δεν ήταν Θεάνθρωπος όπως τον παρουσιάζει η Εκκλησία. Αντίθετα, οι “ειδικοί” μέσα στο μυθιστόρημα περιγράφουν τον Ιησού ότι ήταν ένας απλός άνθρωπος, που μάλιστα είχε και παιδί με τη Μαρία τη Μαγδαληνή, και της ανέθεσε την ηγεσία στον κύκλο των μαθητών του όταν αυτός θα πέθαινε.

     Πηγή αυτών των υποθέσεων είναι μια συλλογή αρχαίων γνωστικών ευαγγελίων που βρέθηκαν στο Ναγκ Χαμμαντί της Αιγύπτου, το 1945. Τα Μυστικά Βιβλία του Ιακώβου και Το Ευαγγέλιο του Θωμά είναι δύο μόνο απΆ αυτά τα έγγραφα όπου αντανακλάται η αρχαία φιλοσοφία του Γνωστικισμού.

     Από τα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας , οι Γνωστικοί είχαν διατυπώσει μια διαφορετική άποψη για τον Χριστό. Διατείνονταν ότι κατείχαν τη “μυστική γνώση”, η οποία ήταν απαραίτητη για να γνωρίσει κανείς την αλήθεια για τον Θεό.

     Σχετικά με τη διδασκαλία του Γνωστικισμού του δεύτερου μ.Χ. αιώνα, μια σύγχρονη πηγή αναφέρει:

 

Η γνωστική σκέψη ήταν εντελώς αποξενωμένη από τον παραδοσιακό χριστιανισμό. Η μυθολογική εκδοχή της λύτρωσης που διδάσκει ο Γνωστικισμός, οδηγεί στην απαξίωση των ιστορικών γεγονότων της ζωής, του θανάτου και της ανάστασης του Ιησού. Η άποψη των Γνωστικών για τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό οδηγεί στην άρνηση της σπουδαιότητας του προσώπου και του έργου του Χριστού, ενώ για τους Γνωστικούς “σωτηρία” δεν είναι η απελευθέρωση από την αμαρτία αλλά μια μορφή υπαρξιακής αυτογνωσίας (The New Bible Dictionary).

 

     Μολονότι τα γνωστικά ευαγγέλια είναι συγγράμματα του δεύτερου και του τρίτου μ.Χ. αιώνα, ο Κώδικας Ντα Βίντσι τα θεωρεί πως είναι τα «χαμένα βιβλία της Βίβλου», που αντιπροσωπεύουν την αληθινή εικόνα του Ιησού και της διδασκαλίας του. Απόκρυφη γνώση, λατρεία θεαινών και αυτο-θέωση αναμειγνύονται και προβάλλονται σαν την εναλλακτική θεωρία στο ανυπέρβλητο βιβλίο που είναι η Αγία Γραφή.

 
 
 
Γιατί αποκλείσθηκαν τα γνωστικά ευαγγέλια;
 

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που τα ευαγγέλια των Γνωστικών αποκλείσθηκαν από τον Κανόνα της Καινής Διαθήκης. Οι πρώτοι αποστολικοί Πατέρες της Εκκλησίας, προκειμένου να κρίνουν αν ένα αρχαίο χριστιανικό κείμενο ήταν θεόπνευστο, για να συμπεριληφθεί στον Κανόνα, συμφώνησαν στα εξής κριτήρια: Να είναι γραμμένο από κάποιον απόστολο του Χριστού ή από κάποιον που είχε στενή σχέση με τους αποστόλους. Να είναι ευρύτατα αποδεκτό από την κοινότητα της Εκκλησίας ως σύμφωνο με τη διδασκαλία του Χριστού και των αποστόλων. Να είχε τη σφραγίδα και την επίδραση της πνευματικής δύναμης και της αλήθειας.

     Κανένα από τα γνωστικά ευαγγέλια δεν φτάνει στο επίπεδο αξιοπιστίας των κειμένων της Καινής Διαθήκης. Αντί να συμφωνούν με τις πρώτες και πιο αξιόπιστες μαρτυρίες των αυτοπτών μαρτύρων και αντί να στηρίζονται στα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης των Εβδομήκοντα, που ήδη ήταν σε κυκλοφορία, τα γνωστικά ευαγγέλια προβάλλουν μια περί κόσμου αντίληψη τελείως ξένη και προς την Παλαιά και προς την Καινή Διαθήκη.

 
 
 
Γιατί τόσοι πολλοί πιστεύουν τον Κώδικα Ντα Βίντσι;
 

Σε μια από τις πρώτες σελίδες του Κώδικα Ντα Βίντσι ο συγγραφέας δηλώνει στο τέλος: «Όλες οι περιγραφές των έργων τέχνης, της αρχιτεκτονικής, των εγγράφων και των μυστικών τελετών στο μυθιστόρημα αυτό είναι απόλυτα ακριβείς» (Γεγονότα). Επιπλέον, ο Μπράουν παραθέτει έναν μεγάλο κατάλογο “Ευχαριστιών”, έτσι που δίνει την εντύπωση ότι όλες αυτές οι μεγάλου κύρους πηγές και ιδρύματα συνεργάστηκαν μαζί του στην έρευνά του.

     Κι αφού ένα τόσο μεγάλο μέρος της πλοκής και της εξέλιξης της υπόθεσης εξαρτάται από τη δήλωση του Νταν Μπράουν ότι έχει κάνει σοβαρή έρευνα σε πραγματικά πρόσωπα, χρόνους και τόπους, είναι εύκολο για τον αναγνώστη να συμπεράνει ότι τουλάχιστον η κεντρική ιδέα του Κώδικα Ντα Βίντσι είναι αξιόπιστη. Επειδή οι ήρωες του μυθιστορήματος είναι “αναζητητές της αλήθειας” μοιάζει να μας οδηγούν σε ανώτερα επίπεδα, όπως όταν ο καθηγητής του Χάρβαρντ λέει: «Είμαι ιστορικός, επομένως δεν μπορώ να είμαι σύμφωνος με την καταστροφή αποδεικτικών εγγράφων. Επιπλέον, θα ήθελα πάρα πολύ να δω τους θρησκειολόγους να έχουν στη διάθεσή τους περισσότερες πληροφορίες γύρω από την ασυνήθιστη ζωή του Ιησού Χριστού» (σελ. 460).

     Εδώ πρόκειται για ένα προφανές πάθος για την αλήθεια, που εκφράζεται από έναν άλλο ήρωα του βιβλίου, έναν ερευνητή, τον Βρετανό Τίμπινγκ, που κάνει μια δήλωση του τύπου: «Αποτελεί ιστορικά καταγεγραμμένο γεγονός, και ο Ντα Βίντσι οπωσδήποτε το γνώριζε. Ο Μυστικός Δείπνος ουσιαστικά διατυμπανίζει το γεγονός ότι ο Ιησούς και η Μαγδαληνή ήταν ζευγάρι… Ο γάμος του Ιησού με τη Μαγδαληνή αποτελεί ιστορικά καταγεγραμμένο γεγονός» (σελ. 332-333).

     Μετά από μια προσεκτικότερη ματιά, ωστόσο, η υποτιθέμενη πραγματική βάση του βιβλίου δεν μπορεί να σταθεί. Ο Richard Abanes στο βιβλίο του Η Αλήθεια πίσω από τον Κώδικα Ντα Βίντσι, γράφει:

 

Οι περισσότεροι κριτικοί ίσως να δέχονταν ότι ο Μπράουν έχει το δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει. Το πρόβλημα, όμως, βρίσκεται στον τρόπο που ο ίδιος, ο εκδότης του και τα Μέσα παρουσίασαν τον Κώδικα Ντα Βίντσι: σαν ένα βασισμένο σε γεγονότα ξεσκέπασμα, όπου οι χαρακτήρες αποκαλύπτουν αλήθειες που είχαν κρατηθεί κρυμμένες από το ευρύτερο κοινό ή τουλάχιστον αυτό τις αγνοούσε (σελ. 9).

 

     Η παρατήρηση αυτή είναι σημαντική, γιατί ο Μπράουν έχει επανειλημμένα ισχυριστεί πως το μυθιστόρημά του είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Στη διάρκεια μιας συνέντευξης δήλωσε:

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά που κάνει τον Κώδικα Ντα Βίντσι μοναδικό, είναι η τεκμηρίωση της υπόθεσής του. Τα ιστορικά γεγονότα, τα έργα τέχνης, τα αρχαία έγγραφα και οι μυστικές τελετές που αναφέρονται στο μυθιστόρημα είναι όλα ακριβή –όπως είναι και οι κρυφοί κώδικες σε μερικά από τα πιο γνωστά έργα του Ντα Βίντσι (όπ.π. σελ. 9).

 

     Αυτό είναι που κάνει το μυθιστόρημα τόσο παραπειστικό. Διατείνεται πως είναι μια ακριβής καταγραφή της Ιστορίας. Όμως δεν είναι παρά μια γοητευτική, πανέξυπνη ανάμειξη μύθου και πραγματικότητας.


 
 
Αξίζει ο Κώδικας Ντα Βίντσι να θεωρηθεί ιστορικό μυθιστόρημα;
 

Το ιστορικό μυθιστόρημα είναι ένα λογοτεχνικό είδος, στο οποίο φανταστικοί χαρακτήρες κινούνται μέσα στα πραγματικά όρια γνωστών γεγονότων (π.χ. στην εποχή της Ελληνικής Επανάστασης ή της γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα κλπ.)

     Για τη χρήση του ιστορικού μυθιστορήματος στο μάθημα της Ιστορίας γράφει ένας ειδικός καθηγητής:

 

 

Ο συγγραφέας του ιστορικού μυθιστορήματος πρέπει, με φαντασία και δημιουργική γραφή, να διαπλέκει τα διάφορα ιστορικά γεγονότα, και να κατέχει την τέχνη του. Πρέπει να γνωρίζει καλά τι συνέβη στο παρελθόν, έτσι που να απεικονίζει ακριβείς ιδέες, αντιλήψεις, τάσεις και θέματα, και να υφαίνει την υπόθεσή του –με ακρίβεια στην κάθε λεπτομέρεια– μέσα στο θεματικό υλικό… Ιστορικοί και μυθιστοριογράφοι συχνά διαφέρουν στις απόψεις τους σχετικά με το ιστορικό μυθιστόρημα και τον στόχο του. Όλοι όμως συμφωνούν ότι ο συγγραφέας του ιστορικού μυθιστορήματος δεν πρέπει να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Δεν πρέπει να καπηλεύεται τα ιστορικά γεγονότα, με σκοπό να κάνει πιο ενδιαφέρον ή πιο ελκυστικό το μυθιστόρημά του (Yale-New HavenTeachers Institute).

    

     Με βάση τον ορισμό αυτό, ο Κώδικας Ντα Βίντσι θα έπρεπε να είχε  αναπτύξει την πλοκή του με σεβασμό στην ιστορική ακρίβεια. Όταν ο συγγραφέας του έρχεται αντιμέτωπος με τα γεγονότα και δεν του ταιριάζουν, δεν μπορεί να λέει «δεν βαριέσαι, μυθιστόρημα είναι…»  Η τακτική αυτή οδηγεί τον αναγνώστη σε μια σχιζοφρενική κατάσταση, όπου γεγονότα και μύθος, καθώς συγχέονται, δημιουργούν και σύγχυση.

     Ο Νταν Μπράουν δεν γράφει Ιστορία αλλά “εναλλακτική Ιστορία”, δίχως να δίνει στον αναγνώστη την ευκαιρία να δει πού τελειώνει η πραγματικότητα κι αρχίζει ο μύθος. Ένας φιλόλογος επιστήμονας μπορεί να δει τη διαφορά –ο μέσος αναγνώστης όχι.

     Ας δούμε τώρα πώς η υποθετική Ιστορία του Κώδικας Ντα Βίντσι παίζει ώς το τέλος με στοιχεία που υποτίθεται πως είναι πραγματικά.

 
 
 
Είναι ιστορικά στοιχεία το άγιο Δισκοπότηρο, το Κοινό της Σιών και οι Ναΐτες ιππότες;
 

Σύμφωνα με τον Κώδικα Ντα Βίντσι, το θρυλικό άγιο Δισκοπότηρο δεν είναι το κύπελλο που χρησιμοποίησε ο Ιησούς στο τελευταίο δείπνο με τους μαθητές του. Αντί γιΆ αυτό, ο Μπράουν βάζει τους “ειδικούς” στο μυθιστόρημά του να λένε πως το πραγματικό άγιο Δισκοπότηρο είναι ένα πρόσωπο, η Μαρία η Μαγδαληνή. Αυτή μετέφερε όλη την απογονική γραμμή του Χριστού στο σώμα της, κυοφορώντας το παιδί του. Το βιβλίο εξάλλου θεωρεί πραγματικό γεγονός την ύπαρξη μιας μυστικής αδελφότητας που ονομαζόταν “Κοινό της Σιών”, κι αυτή διαφύλαξε για αιώνες το μυστικό της σχέσης του Ιησού με τη Μαρία. Η Μαρία η Μαγδαληνή σύμφωνα με το μυθιστόρημα, αντιπροσωπεύει τη θηλυκή όψη του Θεού (το “ιερό θηλυκό”) –ήταν η αγαπημένη του Ιησού αλλά η Εκκλησία για αιώνες την αρνείται.

     Οι Ναΐτες ιππότες θεωρούνται κι αυτοί φύλακες του μυστικού αλλά επίσης εξολοθρεύτηκαν από την Εκκλησία.

     Το άγιο Δισκοπότηρο και το Κοινό της Σιών είναι απλώς δύο από τα πολλά “γεγονότα”, που όμως πρέπει να μπουν στον “δοκιμαστικό σωλήνα” της ιστορικής εξακρίβωσης.

     Το άγιο Δισκοπότηρο είναι ένας μεσαιωνικός θρύλος για το κύπελλο του μυστικού δείπνου. Ο όρος “άγιο Δισκοπότηρο” πρωτοεμφανίζεται το 1170 στο Perceval, ένα ρομαντικό κείμενο για τον μύθο του βασιλιά Αρθούρου και του βασιλείου του του Κάμελοτ. Όταν ο Μπράουν λέει πως στην ουσία το άγιο Δισκοπότηρο δεν είναι ένα κύπελλο αλλά η Μαρία η Μαγδαληνή, που μετέφερε την απογονική γραμμή του Ιησού στο σώμα της κυοφορώντας το παιδί του, τροποποιεί έναν γνωστό θρύλο για το ιστορικό “κύπελλο του Χριστού” και τον χρησιμοποιεί για να διαμορφώσει παραπέρα φανταστικές θεωρίες για τον Ιησού και τη Μαρία.

 
 
 
Ήταν ο Ντα Βίντσι και ο Ισαάκ Νεύτων μέλη του Κοινού της Σιών;
 

Ο συγγραφέας προσπαθεί νΆ αναβαθμίσει τη σπουδαιότητα του Κοινού της Σιών εισάγοντας στην πλοκή του Κώδικα Ντα Βίντσι την πληροφορία ότι ιδιοφυίες όπως ο Λεονάρδο ντα Βίντσι και ο Ισαάκ Νεύτων είχαν σχέση μΆ αυτήν την κοινότητα –μια πληροφορία που πολύ λίγο είναι γνωστή. Πάλι κι εδώ, όμως, ο Μπράουν βασίζει τους ισχυρισμούς του σε ένα παραποιημένο έγγραφο του Plantard με τίτλο Les Dossiers SecretsdΆ Henri Lobineau (Τα Μυστικά Αρχεία του Ανρί Λομπινό). Μολονότι, δηλαδή, ο Γάλλος δικαστής υποχρέωσε τον Plantard να παραδεχτεί την απάτη του με την παραποίηση των εγγράφων, ο Νταν Μπράουν χρησιμοποιεί αυτά τα ”μυστικά έγγραφα”, όπως τα λέει, σαν να ήταν αυθεντικά.

     Τα δύο αυτά γεγονότα είναι κομβικής θα λέγαμε σημασίας για τον αναγνώστη του Κώδικα Ντα Βίντσι: Αν δεν υπάρχει καμιά αξιόπιστη απόδειξη πως ο Λεονάρδο ντα Βίντσι και ο Ισαάκ Νεύτων ήταν μυστικά μέλη του Κοινού της Σιών, και εάν μόνο παραπλανητικές ενδείξεις υπάρχουν για το ότι το Κοινό της Σιών είχε σχηματιστεί για να διαφυλάξει “το μυστικό της Μαρίας της Μαγδαληνής”, τότε πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι και για τους άλλους ισχυρισμούς του Κώδικα Ντα Βίντσι γύρω από τα διάφορα γεγονότα;

 
 
 
¶φησε πράγματι ο Ντα Βίντσι στα έργα του κρυφές ενδείξεις για τις δοξασίες του;
 

Οι βασικοί χαρακτήρες του Νταν Μπράουν –ο Ρόμπερτ Λάνγκντον, η Σοφί Νεβό και ο Λι Τίμπινγκ– είναι ειδικοί στην αποκρυπτογράφηση των κωδικών και στην ερμηνεία των συμβόλων. Αυτή είναι, άλλωστε, και μια από τις πιο συναρπαστικές διαστάσεις του μυθιστορήματος. Το βιβλίο τονίζει συγκεκριμένα ότι ο Λεονάρδο ντα Βίντσι ήταν γνωστό πως είχε χρησιμοποιήσει κατοπτρική γραφή (που μπορούσε δηλ. να διαβαστεί με τη χρήση καθρέφτη) για μερικές από τις «εξαιρετικά προοδευτικές θεωρίες του περί αστρονομίας, γεωλογίας, αρχαιολογίας και υδρολογίας» (σελ. 407). Τα “μυστικά” του, όμως, ήταν περισσότερο επιστημονικά παρά θρησκευτικά. Ο Ντα Βίντσι ανήκε στους επιστήμονες της Αναγέννησης, οι οποίοι έπρεπε να είναι πολύ προσεκτικοί, ώστε να μην προκαλούν υποψίες ότι οι θεωρίες τους στρέφονταν ενάντια στα καθιερωμένα εκκλησιαστικά δόγματα περί δημιουργίας.

     Ο Μπράουν, ωστόσο, χρησιμοποίησε το γεγονός ότι ο Ντα Βίντσι έγραψε τα επιστημονικά του συγγράμματα με κατοπτρική μορφή, για να δείξει ότι άφησε και κρυφές ενδείξεις στα εικαστικά του έργα για απόκρυφες θρησκευτικές δοξασίες. Και οι δοξασίες αυτές, αν γίνονταν γνωστές, θα κατέστρεφαν το καλλιτεχνικό του έργο, γιατί ο κόσμος δεν θα το αποδεχόταν. Στον Κώδικα Ντα Βίντσι ο μεγάλος καλλιτέχνης εμφανίζεται σαν λατρευτής μιας θηλυκής θεότητας, και μας άφησε ενδείξεις στο καλλιτεχνικό του έργο, για να μας πει ότι οι αντιλήψεις του για τον Χριστό δεν ήταν σύμφωνες με τη διδασκαλία της Εκκλησίας.

     Πόσο πιστευτός όμως μπορεί να είναι αυτός ο ισχυρισμός; Κριτικοί της τέχνης που δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον να υπερασπιστούν την Εκκλησία, απορρίπτουν αυτήν την αντίληψη. Αυθεντίες στον κόσμο της τέχνης πιστεύουν ότι οι “κρυφές ενδείξεις” για μυστικές δοξασίες του Λεονάρδο βρίσκονται μόνο στη φαντασία εκείνων που προσπαθούν να παρουσιάσουν τη θεωρία της συνωμοσίας ενάντια στην Εκκλησία ως ευλογοφανή (βλ. Bruce Boucher, “Does the Da Vinci Code Crack Leonardo?” The New York Times, 3/8/2003· Sian Gibby, “Mrs. God”, Slate, 3/11/2003).

 
 
 
Είναι ακριβής η περιγραφή του βιβλίου για την Καθολική οργάνωση “Opus Dei”;
 

Στις πρώτες σελίδες του Κώδικα Ντα Βίντσι μια “βασανισμένη ψυχή” που ακούει στο όνομα Σίλας περιγράφεται πως είναι ο πιστός δολοφόνος που κάνει ”το έργο του Κυρίου”. Ο Σίλας εξελίσσεται σε μέλος του OpusDei (Το Έργο του Θεού). Φορούσε ένα κιλίκιο, δηλ. έναν αγκαθωτό ζωστήρα με καρφιά που τον είχε σφιγμένο γύρω απΆ τον μηρό του, ώστε με τον πόνο να αυτοταπεινώνεται, και ήταν πρόθυμος να κλείνει το στόμα (με δολοφονίες) όλων των εχθρών της μυστικής οργάνωσης.

     Ο Μπράουν αρχίζει το βιβλίο του με την περιγραφή της οργάνωσης: «Η οργάνωση του Βατικανού, που είναι γνωστή ως OpusDei, είναι μια θρησκόληπτη και φανατική Καθολική σέκτα, η οποία πρόσφατα αποτέλεσε το αντικείμενο έντονων συζητήσεων εξαιτίας κάποιων αναφορών που έκαναν λόγο για πλύση εγκεφάλου, για αυταρχικές μεθόδους πειθαναγκασμού των μελών της, καθώς και για την εφαρμογή μιας επικίνδυνης πρακτικής, η οποία είναι γνωστή ως “σωματικός εξαγνισμός”. Η οργάνωση πρόσφατα ολοκλήρωσε την κατασκευή των κτιρίων που θα χρησιμοποιηθούν ως έδρα της στις Ηνωμένες Πολιτείες, στον αριθμό 243 της λεωφόρου Λέξινγκτον στη Νέα Υόρκη. Το κόστος ξεπέρασε τα 47 εκατομμύρια δολάρια» (Γεγονότα).

     Πάλι εδώ ο Κώδικας Ντα Βίντσι ισχυρίζεται πως αποκαλύπτει “μυστικά” σχετικά με την Εκκλησία. Η αλήθεια είναι πως το πραγματικό OpusDei είναι μια οργάνωση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας όπου μετέχουν κληρικοί και λαϊκοί με έμφαση στην ευσέβεια και στα καλά έργα. Ο ιδρυτής της, Χοσέ Μαρία Εσκρίβα, γεννήθηκε στο Μπαμπάστρος, Ισπανία, το 1902, και δημιούργησε το “Έργο” (ή Opus Dei, “Το Έργο του Θεού”, όπως έγινε αργότερα γνωστό) για να αναδείξει, εναλλακτικά με τους κληρικούς, λαϊκούς εξουσιοδοτημένους εκπροσώπους της Εκκλησίας.

     Τα χαρακτηριστικά του Opus Dei είναι η αυταπάρνηση και η με θυσία ενασχόληση με τα καλά έργα μέσα στο πλαίσιο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Και ναι, το ότι η οργάνωση παρουσιάζεται στον Κώδικα Ντα Βίντσι να αποκρύπτει τα έγγραφα του Κοινού της Σιών, είναι καθαρή παραποίηση. Όπως είπαμε και παραπάνω, ο ισχυρισμός ότι το Κοινό της Σιών υπάρχει για να φυλάει το μυστικό της σχέσης του Ιησού με τη Μαγδαληνή, είναι ανυπόστατος και αναπόδεικτος.

 
 
 
Σε ποιο βαθμό η Εκκλησία έχει υποβιβάσει τις γυναίκες;
 

Σύμφωνα με τον Κώδικα Ντα Βίντσι, «οι ισχυροί άντρες της χριστιανικής εκκλησίας κατά τα πρώτα χρόνιας της δημιουργίας της “εξαπάτησαν” τον κόσμο διαδίδοντας ψέματα για να υποτιμήσουν το θηλυκό στοιχείο και να γείρουν την πλάστιγγα υπέρ του αρσενικού… Ο Μέγας Κωνσταντίνος και οι αρσενικοί διάδοχοί του πέτυχαν να μεταστρέψουν την πορεία του κόσμου από τον μητριαρχικό παγανισμό στον πατριαρχικό χριστιανισμό εξαπολύοντας μια προπαγανδιστική εκστρατεία μέσω της οποίας δαιμονοποιήθηκε το ιερό θηλυκό» (σελ. 172).

     Επιπρόσθετα, ο Κώδικας Ντα Βίντσι αναφέρεται στην Ιερά Εξέταση και στα θύματά της, στα οποία συμπεριλαμβάνονταν «οι μορφωμένες γυναίκες, οι ιέρειες, οι τσιγγάνες, οι φυσιολάτρισσες, οι συλλέκτριες βοτάνων και γενικά όλες όσες είχαν μια “ύποπτη σχέση με τον φυσικό κόσμο”. Οι μαμές οδηγούνταν επίσης στον θάνατο ως αιρετικές, επειδή χρησιμοποιούσαν τις ιατρικές τους γνώσεις για να μετριάσουν τις ωδίνες της γέννας…” (σελ. 173).

     Είναι γενικά γνωστό πως οι οπαδοί του Χριστού δεν συμπεριφέρθηκαν πάντοτε στις γυναίκες με την αγάπη και τον σεβασμό που ο Ιησούς Χριστός έδειχνε στις γυναίκες που τον ακολουθούσαν. Όμως, η αλήθεια είναι ότι, οι κοινωνικές ομάδες που παραθέτει ο Μπράουν και λέει ότι διώκονταν, δεν διώκονταν ειδικά λόγω του φύλου τους. Στο στόχαστρο της Ιεράς Εξέτασης έμπαιναν άντρες και γυναίκες ιερείς, μοναχές, καλλιτέχνες, ξένοι, πολιτικοί αντίπαλοι και πολλοί άλλοι.

     Στον βαθμό που ο Κώδικας Ντα Βίντσι έχει δίκιο ότι η Εκκλησία υποβίβασε τη γυναίκα, αυτό συνέβη μόνο και μόνο επειδή οι οπαδοί του Χριστού απώλεσαν το πνεύμα των ίδιων τους των ιερών κειμένων και του Αρχηγού τους. Εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια η Βίβλος παροτρύνει τους αναγνώστες της να αποβάλουν όχι μόνο τις ειδωλολατρικές τελετουργίες της γονιμότητας και τη λατρεία των θηλυκών θεών των παγανιστικών θρησκειών, αλλά τους ζητάει επίσης να αποβάλουν και την πατριαρχική κουλτούρα που μεταχειρίζεται τις γυναίκες σαν δούλες, αντικείμενα σεξουαλικής ηδονής ή κτήμα του άντρα. Μολονότι το κοσμικό πνεύμα έχει παρεισφρήσει στην Εκκλησία, το παράδειγμα του Χριστού ως προς τη συμπεριφορά απέναντι στη γυναίκα και η διδασκαλία του αποστόλου Παύλου, ότι οι άντρες πρέπει να αγαπούν τις γυναίκες τους, έχουν αλλάξει την καρδιά όσων είναι ανοιχτοί στο Πνεύμα του Θεού (Προς Εφεσίους 5,25).

     Λόγω αυτής της επίδρασης, η Εκκλησία σε πολλές χώρες έχει ανεβάσει το επίπεδο των γυναικών από καθαρά “νόμιμη περιουσία” που θεωρούνται, σε “κληρονόμους της νέας ζωής του Χριστού”, όπως ακριβώς και τους άντρες (Επιστολή Α΄ Πέτρου 3,7).

 
 
 
Λατρευόταν ποτέ η Μαρία η Μαγδαληνή ως θεά;
 

Σύμφωνα με τον Κώδικα Ντα Βίντσι ο Χριστός ήθελε η Μαρία η Μαγδαληνή να αποκαταστήσει μέσα στην Εκκλησία την αντίληψη του “ιερού θηλυκού”.

     Ο ήρωας του Μπράουν, Ρόμπερτ Λάνγκντον, ερμηνευτής συμβόλων και καθηγητής στο Χάρβαρντ, εξηγεί μέσα στο μυθιστόρημα: «Το Δισκοπότηρο είναι στην κυριολεξία το αρχαίο σύμβολο της θηλυκότητας, συνεπώς το άγιο Δισκοπότηρο αντιπροσωπεύει το ιερό θηλυκό, τη Μεγάλη Θεά, η οποία φυσικά έχει πλέον χαθεί, αφού ουσιαστικά εξοντώθηκε από την Εκκλησία. Η δύναμη του θηλυκού και η ικανότητά του να δίνει ζωή ήταν κάποτε ιερές έννοιες, όμως στέκονταν εμπόδιο στην ενίσχυση του ρόλου της Εκκλησίας που κυριαρχείτο από τους άντρες. Έτσι, το ιερό θηλυκό δαιμονοποιήθηκε και χαρακτηρίστηκε ακάθαρτο» (σελ. 325).

     ΜΆ αυτήν τη λογική και με τα γνωστικά κείμενα του δεύτερου μ.Χ. αιώνα, ο Μπράουν χτίζει την υπόθεση πως ο Χριστός, όχι μόνο πήρε τη Μαρία τη Μαγδαληνή για γυναίκα του αλλά σχεδίαζε κιόλας να την κάνει ιδρύτρια της Εκκλησίας του (σελ. 344).

     Όλα αυτά, ωστόσο, βρίσκονται σε αντίθεση με ιστορικές αναφορές που από πολλούς ερευνητές θεωρούνται παλαιότερες και πιο αξιόπιστες. Η παρουσίαση της Μαρίας της Μαγδαληνής από την Καινή Διαθήκη έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα που παρουσιάζει ο Νταν Μπράουν. Σύμφωνα με το Κατά Μάρκον ευαγγέλιο (16,9), ο Ιησούς «την είχε θεραπεύσει από εφτά δαιμόνια». Η Μαρία από ευγνωμοσύνη γιΆ αυτή της την απελευθέρωση έγινε μαθήτρια, και μαζί με πολλούς άλλους πρόσφερε οικονομική βοήθεια στον Ιησού και στους αποστόλους του (Κατά Λουκάν 8,1-3). Η ίδια ήταν μάρτυρας της σταύρωσης, της ταφής και της ανάστασης του Χριστού (Κατά Ματθαίον 27,55-56· Κατά Μάρκον 15,40). Το Κατά Ιωάννην ευαγγέλιο αναφέρει πως η Μαρία ήταν η πρώτη που είδε τον Ιησού μετά την ανάστασή του (Κατά Ιωάννην 20,11-18).

     Με λίγα λόγια, η Καινή Διαθήκη διαγράφει μια πολύ τιμητική εικόνα του Ιησού και της Μαρίας χωρίς ίχνος μομφής. Η σχέση τους είναι αυτή μιας γυναίκας που μαζί με τους άλλους μαθητές ακολούθησε κάποιον που μπορούσε να θεραπεύει παράλυτα μέλη, να περπατάει πάνω στα κύματα και να κάνει το κρασί νερό. Οι αναφορές του ευαγγελίου για τη φιλία τους προβάλλουν μια σεμνή, πνευματική επαφή δίχως καμιά υπόνοια ρομαντισμού.

     Παρά την ιστορική τεκμηρίωση, ωστόσο, ότι η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν μια από τους πολλούς οπαδούς του Χριστού, μάρτυρας των θαυμάτων του και της απαράμιλλης ζωής του, ο Κώδικας Ντα Βίντσι επιμένει να κάνει λόγο για μια ρομαντική σχέση που οδηγεί στον γάμο και σε ένα παιδί.

 
 
 
Παντρεύτηκε πράγματι ο Ιησούς τη Μαρία τη Μαγδαληνή κι έκαναν και παιδί;
 

Μολονότι η Καινή Διαθήκη πουθενά δεν αναφέρει ξεκάθαρα αν ο Ιησούς έμεινε άγαμος, παρέχει έμμεσες αποδείξεις ότι δεν παντρεύτηκε όπως οι απόστολοι και τα αδέλφια του. Ο απόστολος Παύλος έγραψε λίγο αργότερα στους Κορίνθιους πιστούς: «Μήπως δεν έχω δικαίωμα να έχω μαζί στα ταξίδια μου αδερφή χριστιανή ως σύζυγο, όπως κάνουν και οι άλλοι απόστολοι και τα αδέρφια του Κυρίου και ο Κηφάς;» (Α΄ Προς Κορινθίους 9,5). Αν ο Ιησούς είχε παντρευτεί, ο Παύλος θα τον συμπεριλάμβανε στον κατάλογό του.

     Η εύλογη απόδειξη, όμως, ότι ο Ιησούς έζησε ανύπαντρος για νΆ αφιερωθεί στη διακονία του, δεν εμφανίζεται καν στον Κώδικα Ντα Βίντσι, αφού όλα απορρίπτονται εκ προοιμίου. Ένας κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου ισχυρίζεται: «Σχεδόν όλα όσα μας δίδαξαν οι πατέρες μας σχετικά με τον Χριστό είναι ψέματα» (σελ. 235).

     Στη συνάφεια του μυθιστορήματος μια τέτοια δήλωση δείχνει “ελευθερία λόγου”. Ο μύθος όμως δεν είναι κάτι που μπορεί να στηριχθεί κανείς.

     Ο Darryl Bock, καθηγητής της Καινής Διαθήκης, λέει τα εξής για το ενδεχόμενο να παντρεύτηκε ο Ιησούς:

 Οι περισσότεροι ερευνητές έχουν καταλήξει ότι ο Ιησούς παρέμεινε άγαμος… Κανένα χριστιανικό κείμενο της αρχέγονης Εκκλησίας που διαθέτουμε, βιβλικό ή εξωβιβλικό, δεν μαρτυρεί την παρουσία συζύγου στη διάρκεια της διακονίας του, στη σταύρωσή του ή στη μετά την ανάστασή του περίοδο. Πάντοτε, όταν τα κείμενα αναφέρουν την οικογένεια του Ιησού, αναφέρονται στη μητέρα του, στους αδελφούς του και στις αδελφές του αλλά ποτέ σε κάποια σύζυγο. Επιπλέον, δεν υπάρχει καμιά νύξη ότι ήταν χήρος (Breaking the Da Vinci Code, σελ. 41).
 

     Ο ίδιος καθηγητής συνεχίζει με τρία επιχειρήματα ενάντια στον ισχυρισμό πως ο Ιησούς και η Μαγδαληνή είχαν κάνει γάμο:

     1. Η Μαρία, οπουδήποτε εμφανίζεται το όνομά της, δεν αναφέρεται πουθενά να έχει κάποιον δεσμό (Κατά Ματθαίον 27,55-56· Κατά Μάρκον 15,40-41· Κατά Λουκάν 8,2· Κατά Ιωάννην 19,25).

     2. Το δικαίωμα ενός ιεραποστόλου της εποχής εκείνης «να έχει μαζί στα ταξίδια του αδερφή χριστιανή ως σύζυγο» δεν συνδέεται με τον Ιησού στις σχετικές αναφορές (Α΄ Προς Κορινθίους 9,4-6).

     3. Ο Χριστός δεν έδειξε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη Μαρία τη Μαγδαληνή (ως σύζυγό του) όταν πέθαινε στον σταυρό, ενώ το έκανε για τη μητέρα του (Κατά Ιωάννην 19,25-27).

     Αλλά θα ρωτούσε κανείς: Ακόμη κι αν η Αγία Γραφή μάς έδινε καταλυτικούς, ξεκάθαρους λόγους για να συμπεράνουμε ότι ο Ιησούς και η Μαγδαληνή δεν είχαν παντρευτεί, γιατί να βασιστούμε στους ισχυρισμούς της Βίβλου και να παραβλέψουμε τους ισχυρισμούς των γνωστικών ευαγγελίων και του Κώδικα Ντα Βίντσι;

 
 
 
Γιατί να εμπιστευθούμε τις Βιβλικές διηγήσεις για τον Ιησού και τη Μαρία;
 

Όπως είναι γνωστό, η αξιοπιστία οποιουδήποτε αρχαίου κειμένου εξαρτάται από την αντοχή του στον χρόνο. Ας δούμε σε τι συνίσταται αυτό ο κριτήριο αυθεντικότητας και πόσο άντεξαν σΆ αυτό η Καινή Διαθήκη και τα γνωστικά ευαγγέλια.

     Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, ο Αριστοτέλης ρίχνει βαριά τη σκιά του στη φιλοσοφική και στην επιστημονική έρευνα που φτάνει και επηρεάζει κι εμάς σήμερα. Πολύ πριν ανακαλυφθεί η τυπογραφία, ο Αριστοτέλης χρησιμοποιούσε λογικά κριτήρια για να διαπιστώσει την αξιοπιστία ενός αρχαίου εγγράφου. Είχε καταλήξει σε τρεις αρχές για να διαπιστώσει αν ένα έγγραφο είχε αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου: (1) Ήταν ο συγγραφέας του εγγράφου αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων που καταγράφει; (2) Πόσα αντίγραφα της ίδια αναφοράς έχουμε και πόσο πιστά περιγράφουν το κάθε γεγονός; (3) Υπάρχουν άλλες πηγές, πέρα από το υπό εξέταση έγγραφο που να επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς του πρώτου εγγράφου; Ακόμη και σήμερα οι ιστορικοί ακολουθούν αυτούς τους τρεις κανόνες. Ισχύουν ακόμα στην επιστήμη της ανάλυσης των κειμένων.

     Τέτοιου είδους αρχές μάς βοηθούν να καταλάβουμε μερικούς από τους πολλούς λόγους που η αξιοπιστία της Καινής Διαθήκης έχει αντέξει στον χρόνο. Τα έγγραφα του Ναγκ Χαμμαντί (τα γνωστικά ευαγγέλια), συγκρινόμενα με την Καινή Διαθήκη γράφτηκαν 100 με 200 χρόνια μετά τον Χριστό. Όντας όμως μεταγενέστερα και τελείως ασύνδετα μΆ εκείνους που γνώρισαν από κοντά τον Ιησού, αντικατοπτρίζουν τις δοξασίες των Γνωστικών του δεύτερου και του τρίτου μ.Χ. αιώνα και όχι τις μαρτυρίες των αυτοπτών μαρτύρων του πρώτου αιώνα.

     Αντίθετα, τώρα, η Καινή Διαθήκη μάς δίνει τις μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων, σε πολλά αντίγραφα, πολύ πιο κοντά στα γεγονότα από οποιοδήποτε άλλο έγγραφο, από τον πρώτο κιόλας αιώνα. Ακόμη κι αν τα αρχαιότερα χειρόγραφα δεν είναι πλήρη, οι κριτικοί των κειμένων μπορούν να συνενώσουν τα τμήματα ενός αποδεικτικού στοιχείου. Μικρά κομμάτια, όπως τα θραύσματα των παπύρων του Chester Beatty και του John Ryland, φέρνουν 40 χρόνια πίσω τη συγγραφή του Κατά Ιωάννην ευαγγελίου (F.F. Bruce, The New Testament DocumentsAre they Reliable? σελ. 17-18). Επίσης, ο F.F. Bruceστο βιβλίο του Jesus and Christian Origins Outside the New Testament δείχνει πώς οι ιστορικοί χρησιμοποίησαν άλλα χειρόγραφα των πρώτων χριστιανικών χρόνων για να επιβεβαιώσουν την αξιοπιστία των ιστορικών καταγραφών της Καινής Διαθήκης.

     Ακόμα και μετά από τέτοιες αποδείξεις, ο Κώδικας Ντα Βίντσι είναι δυνατόν να προκαλέσει σύγχυση. Με την έξυπνα δοσμένη πλοκή, όπου συνυφαίνονται το “καλό ανάγνωσμα” και ένα αριστοτεχνικό μίγμα πραγματικότητας και μύθου, ο ανυποψίαστος αναγνώστης δεν μπορεί να δει πού αρχίζει και πού τελειώνει η αλήθεια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της παραχάραξης της Ιστορίας στον Κώδικα Ντα Βίντσι, είναι η άποψη που διατυπώνεται για τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο.

 
 
 
Ήταν ο Μ. Κωνσταντίνος ειδωλολάτρης σΆ όλη του τη ζωή;
 

Σύμφωνα με τον Κώδικα Ντα Βίντσι, ο Μέγας Κωνσταντίνος «ήταν παγανιστής σε όλη του τη ζωή και βαπτίστηκε χριστιανός στο νεκροκρέβατό του, όταν δεν είχε πλέον δυνάμεις να αντιδράσει. Την εποχή του Κωνσταντίνου η επίσημη θρησκεία της Ρώμης ήταν η λατρεία του Ήλιου –SolInvictus ονομαζόταν στα λατινικά, δηλ. “Ακατανίκητος Ήλιος” και ο Κωνσταντίνος ήταν ο αρχιερέας» (σελ. 315-316).

     ΓιΆ ακόμη μια φορά οι ιστορικές μαρτυρίες είναι σε μεγάλο βαθμό διαφορετικές από ό,τι τις παρουσιάζει ο Κώδικας Ντα Βίντσι. Σύμφωνα με τον KennethScottLatourette, ιστορικό της εκκλησιαστικής Ιστορίας, ο Μ. Κωνσταντίνος ήταν ένας Ρωμαίος αυτοκράτορας του τέταρτου αιώνα, ο οποίος ομολόγησε την πείρα της μεταστροφής της ζωής του, μια πείρα που είχε σαν αποτέλεσμα να σταματήσει τη μακρόχρονη πολιτική των διωγμών ενάντια στους χριστιανούς. Με το γνωστό “Διάταγμα των Μεδιολάνων” που εξέδωσε (313 μ.Χ.) συμπεριέλαβε και τον χριστιανισμό ανάμεσα στις άλλες θρησκείες της εποχής που απολάμβαναν ανεξιθρησκία από το κράτος.

     Είναι αλήθεια ότι του Μ. Κωνσταντίνου η υποτιθέμενη μεταστροφή στον χριστιανισμό συνδέεται με το γεγονός ότι οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες θεωρούνταν πολιτικοί και θρησκευτικοί αρχηγοί του κράτους. Στη ρωμαϊκή Σύγκλητο, ο Μ. Κωνσταντίνος θεωρείτο αρχιερέας στη λατρεία του “Ακατανίκητου Ήλιου” κι επίσης “pontifexmaximus” (επικεφαλής και αρχηγός) των ιερέων της πίστης.

     Παρά την ανάμιξη πολιτικής και παγανιστικής θρησκευτικής εξουσίας, η Ιστορία μαρτυρεί πως τα ενδιαφέροντα του Μ. Κωνσταντίνου δεν ήταν μόνο πολιτικά. Μέχρι που εξέδωσε το “Διάταγμα των Μεδιολάνων”, οι χριστιανοί θεωρούνταν εχθροί του κράτους, επειδή διακήρυτταν ότι ο Χριστός, και όχι ο αυτοκράτορας, είναι Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων.

     Η βάπτιση του Μ. Κωνσταντίνου λίγο πριν τον θάνατό του ίσως φανερώνει την επίδραση ενός παρεξηγημένου δόγματος, ότι το βάπτισμα στο νερό αποπλένει τις αμαρτίες. Υπάρχει βάσιμη αιτία να δεχτούμε ότι η καθυστέρησή του να βαπτιστεί, υποδηλώνει ότι ήθελε να είναι βέβαιος πως όλες οι αμαρτίες της ζωής του θα συγχωρούνταν.

 
 

 

Ήταν ο Μ. Κωνσταντίνος αυτός που υπαγόρευσε την άποψη
ότι ο Ιησούς είναι Θεός;

 

Σύμφωνα με τον Μπράουν, «στην Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας τέθηκαν σε συζήτηση και σε ψηφοφορία πολλά ζητήματα του χριστιανισμού, όπως για παράδειγμα η ημερομηνία της γιορτής του Πάσχα… και φυσικά η θεϊκή φύση του Χριστού». Και, «μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Ιησούς θεωρείτο από τους οπαδούς του ένας θνητός προφήτης, ένας σπουδαίος και ισχυρός άνθρωπος φυσικά, αλλά άνθρωπος. Θνητός» (σελ. 318).

     Αναμφίβολα, ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν ηγετική προσωπικότητα στην εκκλησιαστική Ιστορία, και έκανε κάτι πολύ περισσότερο από του να προσφέρει στους οπαδούς του Χριστού την προστασία των νόμων. Ήταν επίσης αυτός που συγκάλεσε την Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας (325 μ.Χ.) για να βοηθήσει τους εκκλησιαστικούς ηγέτες να συμφωνήσουν σε ένα συγκεκριμένο δόγμα για τον Χριστό.

     Η Σύνοδος αυτή συγκλήθηκε επειδή ο ¶ρειος, που είχε χειροτονηθεί πρεσβύτερος στην Αλεξάνδρεια, αρνιόταν την πλήρη θεότητα του Χριστού, κηρύττοντας ότι υπήρξε εποχή που ο Ιησούς δεν υπήρχε. Ο ¶ρειος είχε οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι, επειδή ο Ιησούς ήρθε στον κόσμο με μορφή θνητού, θα πρέπει να είναι μεταβλητός, σε αντίθεση με τον Θεό, τον Πατέρα του, που παραμένει αναλλοίωτος.

     Οι δοξασίες του Αρείου ξεσήκωσαν μεγάλο πόλεμο εναντίον του από άλλους εκκλησιαστικούς ηγέτες της εποχής, που πίστευαν ότι τα κείμενα και της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης αποδείκνυαν ότι ο Μεσσίας που ήρθε στον κόσμο ήταν απόλυτα θεϊκό πρόσωπο. Η αντίληψη ότι ο Ιησούς ήταν Θεάνθρωπος δεν ξεκινάει από τον Μ. Κωνσταντίνο. Αιώνες πριν έρθει ο Χριστός στον κόσμο, οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης περίμεναν τον ερχομό του Μεσσία που θα ήταν «Θεός ισχυρός» (Ησαΐας 9,6), «Εμμανουήλ» (Ησαΐας 7,14), που σημαίνει «Ο Θεός είναι μαζί μας» (Κατά Ματθαίον 1,23) και «ο Κύριος» (Ψαλμοί 110,1).

     Οι απόστολοι που ήταν αυτήκοοι και αυτόπτες μάρτυρες όλων όσων είπε και έκανε ο Χριστός, δίδαξαν αργότερα ότι ο Ιησούς ήταν “ο Θεός εν σαρκί”.

     Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, οι μάρτυρες αυτοί δεν διαμόρφωσαν και πολύ πρόθυμα αυτή τους την αντίληψη. Ένας απΆ αυτούς, ο Θωμάς, είναι ακόμα και σήμερα γνωστός σαν “δύσπιστος” ή και “άπιστος” ακόμα. Όταν όμως αντίκρυσε τον αναστημένο Χριστό ομολόγησε: «Είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου!» (Κατά Ιωάννην 20,28).

     Τα λόγια του Θωμά ίσως σήμερα για μας να είναι ένας απλός θαυμασμός. Η ομολογία αυτή, όμως, αντικατοπτρίζει το λογικό συμπέρασμα και άλλων αποστόλων, που κατέγραψαν όσα είδαν και άκουσαν σΆ εκείνο το περιστατικό. Ο Πέτρος, πολύ πρωτύτερα είχε αποκαλέσει τον Ιησού ότι είναι «ο Χριστός, ο Υιός του αληθινού Θεού» (Κατά Ιωάννην 6,9). Κι ο απόστολος Παύλος, μετά τη μεταστροφή του, απέδωσε στον Ιησού τις βασικές ιδιότητες του Θεού, και πλήρη θεότητα με μορφή ανθρώπου (Προς Φιλιππησίους 2,5-11· Προς Κολοσσαείς 2,9).

 

     Και πάλι όμως θα ρωτήσει κανείς: Ακόμη και αν ο Μ. Κωνσταντίνος δεν ήταν πίσω από το δόγμα της θεότητας του ανθρώπου Ιησού αλλά απλώς συνεργάστηκε με μια ευρύτατη αντίληψη περί της θείας φύσεως του Χριστού, η οποία όλο και κέρδιζε έδαφος, μήπως ήταν αυτός υπεύθυνος για την καταστροφή έγκυρων χειρογράφων, που θα έπρεπε να συμπεριληφθούν στον Κανόνα της Καινής Διαθήκης;  

 
 
 
Επενέβη ο Μ. Κωνσταντίνος στα κείμενα της Βίβλου;
 

«Η Βίβλος όπως τη γνωρίζουμε σήμερα είναι δημιούργημα ενός παγανιστή Ρωμαίου αυτοκράτορα, του Μεγάλου Κωνσταντίνου», λέει ο “ειδικός” του Νταν Μπράουν (σελ. 315). Και συνεχίζει: «Ο Κωνσταντίνος “αναβάθμισε” τον Ιησού σχεδόν τέσσερις αιώνες μετά τον θάνατό του. Υπήρχαν ήδη χιλιάδες έγγραφα τα οποία κατέγραφαν με λεπτομέρειες τη ζωή του ως θνητού ανθρώπου. Προκειμένου να ξαναγράψει την Ιστορία ο Κωνσταντίνος, ήξερε ότι έπρεπε να κάνει μια τολμηρή κίνηση. Σε αυτό οφείλεται η πιο σημαντική στιγμή στην Ιστορία του χριστιανισμού… Ο Κωνσταντίνος παρήγγειλε και χρηματοδότησε μια νέα Βίβλο, από την οποία θα παραλείπονταν όλα εκείνα τα ευαγγέλια που μιλούσαν για τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του Χριστού, ενώ θα εμπλουτιζόταν το υλικό εκείνων των ευαγγελίων που τον παρουσίαζαν ως θεό. Τα παλαιότερα ευαγγέλια κηρύχθηκαν παράνομα, συγκεντρώθηκαν και κάηκαν» (σελ. 319).

     Πάλι κι εδώ, όμως, η ιστορική πραγματικότητα είναι διαφορετική. Δεν υπάρχει καμιά απόδειξη πως ο Μ. Κωνσταντίνος διέταξε το κάψιμο κανενός γνωστικού ευαγγελίου. Αυτά που κάηκαν ήταν αρειανικά έγγραφα που κρίθηκαν από τη Σύνοδο της Νίκαιας ότι είναι αιρετικά. Η καταστροφή αυτών των εγγράφων πιο πολύ δείχνει ότι η Εκκλησία υποστήριξε το δόγμα της θεότητας του Χριστού, παρά εξηγεί την προέλευση του Κανόνα των βιβλίων της Καινής Διαθήκης.

     Η άτυπη αναγνώριση του Κανόνα της Καινής Διαθήκης είχε ξεκινήσει πολύ πριν από τον Μ. Κωνσταντίνο. Και η επίσημη επικύρωσή του στη μορφή που τον ξέρουμε σήμερα, έλαβε χώρα 72 χρόνια μετά, στη Σύνοδο της Καρθαγένης (397 μ.Χ.) δηλαδή δεκαετίες μετά τον Κωνσταντίνο.

 
 

 

Ο Κώδικας Ντα Βίντσι ή η Καινή Διαθήκη μας δίνει την “άρρηκτη αλυσίδα γνώσης”;

 

Ο Κώδικας Ντα Βίντσι ισχυρίζεται ότι διαθέτει «μια άρρηκτη αλυσίδα γνώσης» (σελ. 16) που μπορεί να φτάσει πίσω ώς την Παλαιά Διαθήκη. Η Καινή Διαθήκη ισχυρίζεται κι αυτή πως οι ρίζες της φτάνουν πίσω μέχρι τις εβραϊκές Γραφές. Ποιο από τα δύο κείμενα, όμως, ταιριάζει απόλυτα στον “Μωυσή και τους Προφήτες”;

     Ο Νταν Μπράουν προσπαθεί να συνδέσει τη δική του “μυστική γνώση” με τον πρώιμο ιουδαϊσμό μΆ αυτήν τη συγκλονιστική πράγματι δήλωση: «Οπωσδήποτε η σύλληψη του σεξ ως ενός μονοπατιού που οδηγεί στον Θεό, ήταν κάτι που δύσκολα χωρούσε στο μυαλό του σύγχρονου ανθρώπου. Οι Εβραίοι μαθητές του Λάνγκντον είχαν πάντοτε το ίδιο εμβρόντητο ύφος όταν άκουγαν για πρώτη φορά ότι η πρώιμη ιουδαϊκή παράδοση περιλάμβανε τελετουργικό σεξ. Και μάλιστα μέσα στον Ναό. Οι πρώτοι Ιουδαίοι πίστευαν ότι στα ¶δυτα των Αδύτων του Ναού του Σολομώντα βρισκόταν όχι μόνον ο Θεός αλλά και το παντοδύναμο θηλυκό αντίστοιχό του, η Σεκινά. Οι άντρες που επιζητούσαν την πνευματική ολοκλήρωση πήγαιναν στον Ναό για να επισκεφτούν τις ιέρειες –γνωστές και ως ιερόδουλες με τις οποίες έκαναν έρωτα και βίωναν το Θείο μέσα από τη σαρκική ένωση. Το ιουδαϊκό τετραγράμματο YHWH, το ιερό όνομα του Θεού, στην πραγματικότητα προερχόταν από τον Ιεχωβά, την ανδρόγυνη μορφή που προέκυπτε από τη σωματική ένωση ανάμεσα στο αρσενικό Ιάχ και το προ-εβραϊκό όνομα της Εύας, Χαβά» (σελ. 419).

     Κάτι τέτοιες αντιλήψεις ηχούν επιστημονικές όταν λέγονται από έναν φανταστικό καθηγητή της ερμηνείας των συμβόλων, του Χάρβαρντ. Μπορούν επίσης να αποδειχτούν παραπλανητικές όταν προέρχονται από την πέννα κάποιου που προσπαθεί να ξαναγράψει την Ιστορία για να ισχυριστεί πως ο Θεός ευχαριστείται με τα παγανιστικά έθιμα των αρχαίων τελετών της γονιμότητας. Όταν όμως τα ιστορικά γεγονότα είναι διαφορετικά, τότε το πράγμα αλλάζει.

     Συγκεκριμένοι ειδικοί ερευνητές έχουν γράψει τα εξής:

    

Το όνομα “Ιεχωβά” δεν υπήρχε καν πριν από τον 13ο μ.Χ. αιώνα το νωρίτερο (και έγινε ευρύτερα γνωστό μόλις τον 16ο αιώνα), και είναι λέξη αγγλική. Δημιουργήθηκε τεχνητά με τον συνδυασμό των εβραϊκών συμφώνων YHWHκαι των φωνηέντων του ονόματος Αδωνάι (που σημαίνει “Κύριος”), ένα άλλο όνομα με το οποίο οι Εβραίοι αντικατέστησαν το YHWH (Γιαχβέ) στην Παλαιά Διαθήκη. Το εβραϊκό (όχι προ-εβραϊκό) όνομα της Εύας είναι hawwâ (προφέρεται “χαβά”) και σημαίνει “μητέρα όλων των ζώντων” (βλ. και: www.davincihoax.com).

    

     Ο Μπράουν, αντίθετα, χρησιμοποιεί δικές του εικασίες για να προβεί σε αδικαιολόγητους ισχυρισμούς σχετικά με το νόημα εβραϊκών λέξεων και με την προέλευσή τους. Ζητείται, δηλαδή, από τον αναγνώστη να αποδεχτεί αυτά που λέει ο Ρόμπερτ Λάνγκντον μια φανταστική αυθεντία στον χώρο, ο οποίος προσπαθεί να συνδέσει τη λατρεία των Ισραηλιτών με τις αρχαίες τελετές γονιμότητας, που ήταν χαρακτηριστικό των γειτονικών με τον Ισραήλ λαών. Προσέξτε τη διαφορά του ορισμού που δίνεται από Εβραίους ειδικούς στο Theological Wordbook Of The Old Testament (Θεολογικό Γλωσσάριο της Παλαιάς Διαθήκης):

 

Πιθανότατα το όνομα YHWH(Γιαχβέ) να πρέπει να μεταφράζεται σε κάτι σαν “Εγώ είμαι Αυτός που είναι” ή “εγώ είμαι Αυτός που υπάρχει”… Ίσως πάνω απΆ όλα το “είναι” του Θεού είναι εκφραστικό και της παρουσίας του και της ύπαρξής του (σελ. 214).

 

     Ο Θεός περιγράφει τον εαυτό του στην Παλαιά Διαθήκη, ότι είναι προσωπικός και αιωνίως υπάρχων. Γιατί όμως αυτό είναι τόσο σημαντικό; Οι αρχαίοι Εβραίοι γειτόνευαν ολόγυρα με παγανιστικούς λαούς που λάτρευαν πολλούς θεούς και θεές, θυσίαζαν σΆ αυτούς τα παιδιά τους και συμμετείχαν σε τελετουργικό σεξ και άλλες μορφές ηθικής εξαθλίωσης. Οι μορφές αυτές λατρείας καταδικάζονταν από τους προφήτες. Και πράγματι, ένας ηγέτης του Ισραήλ ή του Ιούδα γινόταν αποδεκτός ή καταδικαζόταν, με κριτήριο το αν υιοθετούσε ή απέρριπτε τέτοιες παγανιστικές τελετουργίες (Α΄ Βασιλέων κεφ. 15–16).    

     Ο Κώδικας Ντα Βίντσι, ωστόσο, ισχυρίζεται πως η αρχική μορφή του ιουδαϊσμού ήταν πολυθεϊστική με λατρείες θεαινών και τελετουργικό σεξ (σελ. 419). Αν οι Ισραηλίτες υιοθετούσαν τέτοια έθιμα μέσα στα άγια των αγίων κάτι τέτοιο θα ήταν κατάφορη και βλάσφημη παραβίαση του μωσαϊκού Νόμου[1].        

     Ο Κώδικας Ντα Βίντσι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με ολόκληρο συνδυασμό μαρτυριών των εβραϊκών Γραφών. Τι συμβαίνει εξάλλου με την Καινή Διαθήκη; Δίνει η ίδια καθόλου την εικόνα ότι αποτελεί συνέχεια της Παλαιάς; Μα όλα μαζί τα γραπτά του Παύλου, του Πέτρου, του Ιακώβου,

του Ιωάννη και του Ιούδα σε συνδυασμό με τα ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη περιέχουν πολλαπλές αναφορές από την Παλαιά Διαθήκη για να υποστηρίξουν την περί Χριστού άποψή τους. Χτίζουν πάνω στη μαρτυρία των Εβραίων προφητών, οι οποίοι

περίμεναν τον ερχομό του Ελευθερωτή που θα γεννιόταν από μια παρθένο (Ησαΐας 7,14· Κατά Ματθαίον 1,18.24-25). Ο Μεσσίας αυτός θα γεννιόταν στη Βηθλεέμ (Μιχαίας 5,1· Κατά Λουκάν 2,4-7). Αν και ήταν βασιλιάς θα έμπαινε στην Ιερουσαλήμ ταπεινός, καθισμένος πάνω σε ένα γαϊδουράκι (Ζαχαρίας 9,9· Κατά Ματθαίον 21,6-11). Αιώνες πριν είχε προφητευθεί για τον Μεσσία ακόμη και ότι θα του τρυπούσαν την πλευρά, αλλά και η μορφή του θανάτου του, προτού ακόμη καθιερωθεί η σταύρωση σαν τρόπος εκτέλεσης από τους Ρωμαίους (Ησαΐας κεφ. 53· Ζαχαρίας 12,10· Κατά Ματθαίον κεφ. 27). Προφητεύθηκε επίσης ο θρίαμβος του Μεσσία ενάντια στον θάνατο με την ανάστασή του (Ψαλμοί 16,10· Ησαΐας 53,10· Πράξεις Αποστόλων 2,31). Η εκπλήρωση όλων αυτών των μεσσιανικών προφητειών δεν είναι παρά τμήμα ενός ευρύτερου συνόλου στοιχείων που δείχνουν τη συνέχεια των δύο Διαθηκών, που κι αυτά εκπληρώθηκαν στο μοναδικό πρόσωπο του Ιησού τού από Ναζαρέτ.

     Πολλοί έχουν διαπιστώσει στο πέρασμα των αιώνων ότι «η Παλαιά Διαθήκη εμπεριέχεται στην Καινή, και η Καινή εξηγεί την Παλαιά. Οι δυο τους ταιριάζουν γάντι, θα λέγαμε –ένα ταίριασμα που θα ήταν αδύνατο να επινοηθεί.

 
 
 
Ξαναγράφουν άραγε οι “νικητές” την Ιστορία
 
για να την ταιριάξουν με τις επιθυμίες τους;
 

Ο Νταν Μπράουν βάζει τον ειδικό του, “κυνηγό του Δισκοπότηρου”, να λέει στη Σοφί: «Η Ιστορία ανέκαθεν γραφόταν από τους νικητές. Όταν συγκρούονται δύο πολιτισμοί, ο ηττημένος εξολοθρεύεται και ο νικητής γράφει τα βιβλία της Ιστορίας, βιβλία τα οποία εξυμνούν το στρατόπεδο των νικητών και δυσφημίζουν τον ηττημένο εχθρό. Όπως είπε κάποτε ο Ναπολέοντας, “τι άλλο είναι η Ιστορία παρά ένα συμφωνημένο παραμύθι;”» (σελ. 347).

     Το πρόβλημα με την παρατήρηση του βιβλίου ότι ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ξανάγραψε την Ιστορία, είναι ότι ο Κωνσταντίνος δεν θα μπορούσε να συλλέξει και να παραποιήσει τις σύνθετες αποδείξεις της Ιστορίας που υπήρχαν πριν απΆ αυτόν.

     Τα αρχαία χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης καταγράφουν τις αφηγήσεις των μαρτύρων, οι οποίοι είδαν με τα ίδια τους τα μάτια την εκπλήρωση των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης στο πρόσωπο του Χριστού, και ήταν πρόθυμοι να υποφέρουν για τα όσα είδαν στη ζωή, στον θάνατο και στην ανάσταση του Κυρίου τους. Οι μάρτυρες αυτοί έζησαν και πέθαναν παρά τη δύναμη της Ρώμης, και όχι εξαιτίας της. Τα περισσότερα χρόνια απΆ αυτά που προηγήθηκαν του Μ. Κωνσταντίνου, οι χριστιανοί ήταν άνθρωποι που όλοι τούς μισούσαν και τους καταδίωκαν (Επιστολή Α΄ Προς Κορινθίους 1,26-31). Οι οπαδοί του Χριστού ήταν οι απόβλητοι της κοινωνίας. Ήταν οι φτωχοί και οι αδύναμοι μάρτυρες της Ιστορίας του Χριστού και όχι οι υποτιθέμενοι “νικητές” του Νταν Μπράουν.

 
--------
 
 
 

 
ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΥ
 

 

ΠΕΡΙΤΕΧΝΟΙ ΜΥΘΟΙ

 

 
 

Οι πρώτοι απόστολοι του Χριστού γνώριζαν τη διαφορά ανάμεσα στην πραγματικότητα και στον μύθο. Ένας από τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης, ο απόστολος Πέτρος εγραψε:

 

Δε βασιστήκαμε σε περίτεχνους μύθους για να σας γνωστοποιήσουμε τη δυναμική έλευση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια το μεγαλείο του (Β΄ Επιστολή Πέτρου 1,16).

 

     Ο Πέτρος βεβαιώνει ότι η ιστορική χριστιανική πίστη δεν βασίζεται σε μύθους που έχουν έντεχνα επινοηθεί και δεν βασίζονται στην πραγματικότητα. Η φράση του πρωτοτύπου «σεσοφισμένοι μύθοι» θα μπορούσε να αποδοθεί «παραμύθια διατυπωμένα περίτεχνα, με ανθρώπινη ευφυΐα».

     Σύμφωνα με τα θεολογικά λεξικά της Καινής Διαθήκης,

    

Πίσω από την περικοπή της Β΄ Πέτρου 1,16 εννοούνται μη εξειδικευμένες γνωστικές διδασκαλίες αλλά η προειδοποίηση είναι γενική, να αποφεύγουμε κάθε σφαλερή διδασκαλία, που μόνο μύθους και όχι τις πραγματικότητες της θείας αποκάλυψης μπορούν να μας μεταβιβάσουν.

 

     Προσέξτε ότι αυτή η παρατήρηση εξισώνει τη γνωστική διδασκαλία με τους μύθους, ότι και τα δύο δεν ταιριάζουν με τα γεγονότα που αναφέρονται στις Γραφές, ακριβώς επειδή είναι «περίτεχνοι μύθοι».

     ¶λλοι σχολιαστές βλέπουν μια συνάφεια και με τις γνωστικές διδασκαλίες. Για παράδειγμα:

 

Πιθανώς εδώ γίνεται αναφορά στις γνωστικές εικασίες για τους αιώνες ή για οτιδήποτε εκπορεύεται από την αιώνια άβυσσο (VincentandWuest).

 

     Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μύθος είναι κάτι κακό. Μερικοί αρχαίοι μύθοι, όπως π.χ. του Αισώπου, έχουν αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου και έχουν να μας δώσουν όμορφα μαθήματα ηθικής. Δεν γράφτηκαν για να διεκδικήσουν την αυθεντικότητα ιστορικών γεγονότων αλλά για να διευκρινίσουν αρχές που μιλάνε στην ανθρώπινη καρδιά. Κατά παρόμοιο τρόπο ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα μπορεί να χρησιμοποιήσει τη φαντασία σε συνδυασμό με ένα εύστοχο ιστορικό φόντο, για να δώσει ένα συναρπαστικό αποτέλεσμα που θα καρφωθεί στην καρδιά του αναγνώστη. Όμως, ο Κώδικας Ντα Βίντσι παραχαράζει τα ιστορικά γεγονότα, με σκοπό να δημιουργήσει ένα γνωστικό και καθαρά φανταστικό πορτρέτο του Ιησού. Το αποτέλεσμα είναι ένας “περίτεχνος μύθος”, που μπορεί να έρχεται πρώτος στις πωλήσεις, αλλά δεν παύει να είναι μύθος!

 
 
 
Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
 
 

Η Καινή Διαθήκη προειδοποιεί:

 

Το Πνεύμα μέσω των προφητών το λέει ξεκάθαρα ότι στους έσχατους καιρούς θα αποστατήσουν μερικοί από την πίστη και θα προσκολληθούν σε πνεύματα παραπλανητικά και σε διδασκαλίες δαιμονικές (Επιστολή Α΄ Προς Τιμόθεον 1,2).

 

Ανέκαθεν, δια μέσου των αιώνων, αυτό που ο απόστολος Παύλος αποκαλεί “διδασκαλίες δαιμονικές” ανταγωνίζεται την αλήθεια για να επικρατήσει στον νου και στις καρδιές των ανθρώπων όλων των γενεών.

     Το 1942, ένας μεγάλος χριστιανός απολογητής, καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και μετέπειτα του Κέιμπριτζ, ο C. S. Lewis, προσπάθησε να παραστήσει με τη φαντασία του τον τρόπο σκέψης και τη στρατηγική των δαιμόνων με ένα βιβλίο που έγραψε με τίτλο Screwtape Letters (Επιστολές του Σκρουτέιπ –ας τον πούμε, “Καταπιεστή”[2]). Πρόκειται για μια συλλογή φανταστικών επιστολών από έναν ανώτερο δαίμονα, τον Σκρουτέιπ , σε έναν αρχάριο δαίμονα, τον Wormwood (ας τον πούμε “Φαρμακερό”), που ήταν ανιψιός του και προστατευόμενός του. Ο Καταπιεστής, λοιπόν, συμβουλεύει τον ανιψιό του πώς να χρησιμοποιήσει το ψέμα και την απάτη σε έναν νεαρό, ο οποίος του είχε παραδοθεί να τον “θεραπεύσει”, για να τον παρεμποδίσει να δει την αλήθεια για τον “εχθρό”.

     Σε μια επιστολή του ο θείος Καταπιεστής παροτρύνει τον Φαρμακερό να προσπαθήσει να αποσπάσει τον “ασθενή” του από τον πραγματικό Ιησού, βάζοντάς του την ιδέα για τον “Ιστορικό Ιησού”[3]. Γράφει ο ανώτερος δαίμονας, ο Καταπιεστής:

 

Στην τελευταία γενιά προωθήσαμε στον κόσμο την ιδέα του “Ιστορικού Ιησού” με βάση τον φιλελευθερισμό και τον ουμανισμό. Τώρα βάζουμε μπρος την ιδέα του “Ιστορικού Ιησού” με βάση τον αθεϊσμό, την καταστροφικότητα και το επαναστατικό πνεύμα. Τα πλεονεκτήματα αυτής της ιδέας, δηλ. του “Ιστορικού Ιησού” που σκοπεύουμε να την ξαναφέρνουμε στην ανθρωπότητα κάθε τριάντα χρόνια περίπου, είναι πολλαπλά. Πάνω απΆ όλα κατευθύνει τους ανθρώπους τής κάθε γενεάς να λατρεύουν κάτι που δεν υπάρχει, αφού εμείς ξέρουμε πως ο “Ιστορικός Ιησούς” είναι ιστορικά ατεκμηρίωτος. Τα κείμενα των ευαγγελίων στην Καινή Διαθήκη λένε αυτό που λένε, και δεν μπορούμε να προσθέσουμε τίποτε σΆ αυτά. Επομένως, κάθε νέος “Ιστορικός Ιησούς”, που εμείς θα λανσάρουμε, θα πρέπει να είναι εξωβιβλικός, και να τον προβάλλουμε πότε αποκρύπτοντας και πότε υπερτονίζοντας στοιχεία».

 

     Ο Ιησούς του Κώδικα Ντα Βίντσι είναι ένας υποθετικός “Ιστορικός Ιησούς”. Το βιβλίο αποκαλεί τον Χριστό “θαυμάσιο άνθρωπο”, και αρνείται ότι ήταν κάτι περισσότερο. Λέει, λόγου χάρη, ο ειδικός του Μπράουν, ο “κυνηγός του Δισκοπότηρου”: «Κανείς δεν υποστηρίζει ότι ο Χριστός ήταν απατεώνας, ούτε αρνείται κανείς ότι έζησε σΆ αυτόν τον κόσμο και ενέπνευσε εκατομμύρια ανθρώπους βελτιώνοντας τη ζωή τους. Το μόνο που ισχυριζόμαστε είναι ότι ο Κωνσταντίνος εκμεταλλεύτηκε την επιρροή και τη μεγάλη σημασία του Χριστού και με τις ενέργειές του διαμόρφωσε τον χριστιανισμό όπως τον γνωρίζουμε σήμερα» (σελ. 319).

     Όπως έχουμε δει, δεν υπάρχει καμιά απόδειξη πως ο Μ. Κωνσταντίνος προσπάθησε να παραποιήσει τις καταγραφές της Παλαιάς ή της Καινής Διαθήκης. Και λόγω του τρόπου αντιγραφής των ιερών κειμένων, της κυκλοφορίας τους και της συγγραφής τους, ο Κωνσταντίνος δεν θα είχε τη δυνατότητα να αλλοιώσει το υπάρχον κείμενο, ακόμη αν είχε την πολιτική βούληση.

     Ο οιοσδήποτε έχει την ευχέρεια να πει για τον Χριστό πως είναι ένας καλός Διδάσκαλος και όχι Θεός και Λυτρωτής. Θα το κάνει, όμως, μόνο αν δεν ξέρει ή ηθελημένα απορρίπτει τις τόσο σύνθετες αποδείξεις. Οι Εβραίοι προφήτες, οι απόστολοι που ήταν αυτόπτες μάρτυρες, οι εκκλησιαστικοί Πατέρες, και εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια, ακολούθησαν τον Χριστό και βρήκαν στο πρόσωπό του την αλήθεια.

     Ο Κώδικας Ντα Βίντσι, αντίθετα, προσπαθεί να συνταιριάξει τον μύθο με μια παραποιημένη πραγματικότητα, καταφεύγοντας σε κείμενα του δεύτερου και τρίτου μ.Χ. αιώνα γνωστών εχθρών της Εκκλησίας, σε θεωρίες συνωμοσίας, και σε αναπόδεικτους ισχυρισμούς “γενεαλογικών εγγράφων” για τον Ιησού, τα οποία ποτέ δεν ανακαλύφτηκαν.

     Αλλά η αλήθεια για τον Χριστό είναι πολύ πιο συναρπαστική από τον μύθο –και πολύ πιο πιστευτή!

 
 
 
----------

 
«Μην τους εμπιστεύεστε όλους…»
 
 
Ο

 Μαθητής που καθόταν πιο κοντά απΆ όλους τους άλλους πλάι στον Ιησού στη διάρκεια του τελευταίου δείπνου, στο ανώγειο, μάς άφησε ένα ευαγγέλιο για τη ζωή του Κυρίου του και τρεις μικρές επιστολές πνευματικής διδασκαλίας. Σύμφωνα με τη γνώμη των ειδικών καθηγητών της Καινής Διαθήκης, η Α΄ Επιστολή του Ιωάννου γράφτηκε και για την αντιμετώπιση του Γνωστικισμού της εποχής, που είχε αρχίσει να εισχωρεί  στην Εκκλησία. Ίσως η καταλληλότερη βιβλική απάντηση στα όσα γράφει ο Κώδικας Ντα Βίντσι, να είναι αυτά τα λόγια του απόστολου Ιωάννη:

 

 

Αγαπητοί μου, μην εμπιστεύεστε όλους εκείνους που ισχυρίζονται πως έχουν το Πνεύμα, αλλά δοκιμάζετέ τους για να διαπιστώσετε αν το πνεύμα που έχουν προέρχεται από το Θεό. Γιατί πολλοί ψευδοπροφήτες έχουν ξεχυθεί μέσα στον κόσμο. Να με ποιο κριτήριο θ' αναγνωρίζετε το Πνεύμα του Θεού: Όποιος διακηρύττει πως ο Ιησούς είναι ο Χριστός που ήρθε και έγινε αληθινός άνθρωπος, αυτός έχει το Πνεύμα του Θεού. Όποιος όμως δεν παραδέχεται ότι ο Ιησούς Χριστός ήρθε και έγινε αληθινός άνθρωπος, δεν έχει το Πνεύμα του Θεού, αλλά του αντιχρίστου, που έχετε ακούσει πως έρχεται. Λοιπόν, αυτός ήδη βρίσκεται μέσα στον κόσμο. Εσείς όμως, παιδιά μου, αναγεννηθήκατε από το Θεό, και έχετε υπερνικήσει τις διδασκαλίες αυτών των ψευδοπροφητών, γιατί αυτός που ενεργεί μέσα σας είναι ισχυρότερος απ' αυτόν που κυριαρχεί μέσα στον κόσμο (Α΄ Ιωάν. 4,1-4).

 

     Η πεποίθηση που έδειχνε ο Ιωάννης στον Χριστό είναι και σήμερα το ίδιο συναρπαστική για τον σύγχρονο άνθρωπο, όπως ήταν και στην αρχαία εκείνη εποχή.

 

 

Όπως τότε ο Ιωάννης, έτσι και σήμερα όλοι μας, φίλε αναγνώστη, έχουμε τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τον Χριστό

 

όχι μόνο σαν ένα θαυμάσιο διδάσκαλο και φίλο για τη ζωή μας (Κατά Ιωάννην 21,20-24) ή ακόμη σαν τον δημιουργό του κόσμου (Ιωάν. 1,1-3),

 

αλλά και σαν μοναδικό ΣΩΤΗΡΑ μας, αυτόν που είπε,

 

«Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή· κανείς δεν πηγαίνει στον Πατέρα παρά μόνο αν περάσει από μένα» (Ιωάν. 14,6).

 
 
--------
 
 

 
ΣΥΝΙΣΤΩΜΕΝΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
 

The Truth Behind the Da Vinci Code by Rchard Abanes (Eugene: Harvest House, 2004).

 

Breaking The Da Vinci Code by Darrell Bock (Nashville: Thomas Nelson, 2004).

 

Cracking Da VinciΆs Code by James Garlow and Peter Jones (Colorado Springs: Victor, 2004).

 

The Da Vinci Deception by Erwin W. Lutzer (Wheaton: Tyndale, 2004).

Υπάρχει και στα ελληνικά: Dα Vinci - Η Εξαπάτηση, εκδ. “Πέργαμος” –Κωδ. 177).
 
Jesus & Christian Origins Outside The New Testament by F.F. Bruce (Grand Rapids: Eeerdmans, 1974).
 

The New Testament Documents Are They Reliable? by F.F. Bruce (Grand Rapids: Eerdmans, 1973).



[1] (Σ.τ.Μ.:) Η ελληνική μετάφραση του Κώδικα Ντα Βίντσι, προφανώς από άγνοια της ορολογίας, αποδίδει εσφαλμένα τα “άγια των αγίων”, δηλ. το πιο άγιο τμήμα του Ναού, με τον όρο “¶δυτα των Αδύτων”.

[2] (Σ.τ.Μ.): Το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα ελληνικά με τίτλο “Η Τακτική του Διαβόλου” από τις Εκδόσεις Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη.

[3] (Σ.τ.Μ.): Ο “Ιστορικός Ιησούς” είναι μια τεχνική φράση, που ορίζει έναν υποθετικό Ιησού, ο οποίος πρέπει να ερμηνεύεται αποκλειστικά με ανθρώπινους όρους και να κατατάσσεται σε κανονικές ιστορικές κατηγορίες. Το πορτρέτο του Ιησού των ευαγγελίων είναι ενός θείου όντος. ΚατΆ αυτήν τη θεωρία, ο Ιησούς δεν μπορεί να είναι θείο πρόσωπο, όπως τον εμφανίζει η Εκκλησία, γιατί η Ιστορία δεν έχει χώρο στην έρευνα για την κατηγορία της θεότητας και γενικότερα για το υπερβατικό (βλ. G.Ladd, A Theology of the New Testament, σελ. 175εξ., Ανατύπωση 2000).

Τίτλος πρωτοτύπου: “THE DA VINCI CODE: Separating Fact from Fiction”

Συγγραφέας πρωτοτύπου: Dennis Fisher
 

© 2005 RBC Ministries, Grand Rapids, Michigan

 
Μετάφραση-Επιμέλεια κειμένου: Χάρης Ι. Νταγκουνάκης
 
 

 

 

Όλα τα βιβλικά αναγνώσματα προέρχονται από τη “Νέα Μετάφραση της Βίβλου” (έκδ. “ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ” © 2003) και χρησιμοποιούνται κατόπιν αδείας.

 


Ημερομηνία καταχώρησης : 20/02/2009 @ 06:16
Τελευταία ενημέρωση : 20/02/2009 @ 08:45
Κατηγορία : ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ
Η σελίδα διαβάστηκε 5395 φορές


Print preview Print preview     Τυπώστε την σελίδα Τυπώστε την σελίδα


ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ
Εγγραφείτε στην Ομάδα Αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ για να μπορώ να σας ενημερώνω για ενδιαφέροντα χριστιανικά άρθρα, επιλεγμένες ειδήσεις χριστιανικού ενδιαφέροντος, όπως και για νέες κυκλοφορίες χριστιανικών βιβλίων και μοναδικών προσφορών.
Η λίστα αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ανήκει στις ιστοσελίδες www.diakrisis.gr και www.christianbook.gr. Αφού εγγραφείτε οποιαδήποτε στιγμή θελήσετε μπορείτε να διαγραφείτε εύκολα και απλά.
Όσοι εγγραφείτε θα λάβετε ως δώρο το θαυμάσιο βιβλίο ΓΙΑΤΙ Η ΒΙΒΛΟΣ ΥΠΕΡΕΧΕΙ σε pdf. Μετά την εγγραφή σας θα μπορείτε να το κατεβάσετε από την κατηγορία ΑΡΧΕΙΑ της ομάδας αλληλογραφίας ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ: http://groups.google.gr/group/erevnitis?hl=el.
Για να εγγραφείτε εύκολα και γρήγορα στείλτε κενό email στο erevnitis+subscribe@googlegroups.com και αυτόματα θα εγγραφείτε. :

Ομάδες Google
diakrisis
Επισκεφτείτε την παρούσα ομάδα


ΜΗΧΑΝΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ




ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ
Επισκεφτείτε το ιστολόγιο ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ.

Πατήστε ΕΔΩ για το Ιστολόγιο ΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ.

Μιλάμε για τον ζωντανό Ιησού Χριστό!
^ Πάνω ^